De keizer verachtte zijn vrouw, die na de geboorte van hun kind aanzienlijk was aangekomen. Hij noemde haar dik en bezweet en dwong haar elke dag om zich voor de ogen van het hele hof te wassen.
Maar tijdens de volgende openbare vernedering deed de keizerin iets waardoor iedereen die aanwezig was letterlijk verstijfde van verbazing [😱](https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1f631.svg)
Toen keizer Adrian Isabella voor het eerst zag, gold zij als een van de mooiste jonge vrouwen van het hele koninkrijk.
Tijdens bals zochten mannen bewust een aanleiding om haar ten dans te vragen, terwijl de rijkste families ervan droomden dat zij hun schoondochter zou worden. Isabella had een slanke taille, lang haar en zo’n mooi gezicht dat hofschilders voortdurend toestemming vroegen om haar portret te mogen schilderen.
Toch koos zij voor Adrian.
Tijdens de eerste jaren van hun huwelijk week de keizer nauwelijks van de zijde van zijn vrouw. Tijdens feestelijke bijeenkomsten zaten ze altijd naast elkaar, ze dansten uitsluitend samen en Adrian vertelde de hovelingen trots dat hij enorm veel geluk had gehad omdat hij met de mooiste vrouw van het hele koninkrijk was getrouwd.
Alles veranderde na de geboorte van hun zoon.
De zwangerschap was buitengewoon zwaar. Tijdens de bevalling verkeerde Isabella op het randje van leven en dood, wekenlang kon ze zich nauwelijks uit bed oprichten en toen ze eindelijk haar krachten begon terug te krijgen, begon haar gewicht snel toe te nemen.
**IN HET BEGIN DACHT IEDEREEN DAT HET SLECHTS TIJDELIJK ZOU ZIJN. MAAR DE MAANDEN VERSTREKEN EN DE VROUW WERD STEEDS ZWAARDER. ZE KREEG LAST VAN ERNSTIGE ZWELLINGEN, HAD HET VOORTDUREND WARM EN ZELFS NA EEN KORTE WANDELING STOND HAAR GEZICHT ONDER HET ZWEET.**
Isabella begreep zelf niet wat er met haar lichaam gebeurde. Ze at heel weinig, maakte elke dag een wandeling door de paleistuin en hield zich nauwgezet aan alle adviezen van de artsen, maar niets leek te helpen.
Adrian begon geleidelijk heel anders naar zijn vrouw te kijken dan vroeger.
Tijdens het diner ging hij zo ver mogelijk van haar vandaan zitten. Als Isabella per ongeluk zijn hand aanraakte, trok hij zich demonstratief terug. Soms trok hij zelfs een vies gezicht en bedekte hij zijn neus met een zakdoek, waarbij hij ervoor zorgde dat iedereen om hem heen zijn gebaar opmerkte.
— Je ruikt alweer naar zweet, zei hij ooit luid in het bijzijn van tientallen gasten. — Kun je echt niet op zijn minst een beetje voor jezelf zorgen?
Isabella werd rood van schaamte, maar antwoordde niet.
Adrian kon niet van de keizerin scheiden. Dat zou een enorm schandaal veroorzaken, vooral na de geboorte van de troonopvolger. Daarom besloot hij het leven van zijn vrouw in het paleis zo ondraaglijk te maken dat zij zelf om toestemming zou vragen om te vertrekken.
Toen begonnen de openbare vernederingen.
**OP BEVEL VAN DE KEIZER BRACHTEN BEDIENDEN ELKE OCHTEND EEN ENORM KOPEREN BEKKEN VOL LAUW WATER NAAR DE GROTE ZAAL. DIENSTMEIDEN, WACHTEN EN HOF DAMES VERZAMELDEN ZICH IN DE RUIMTE.**
Daarna werd Isabella binnengebracht.
— Kom op, was je, zei Adrian. — Laat iedereen maar zien dat je tenminste af en toe met water in aanraking komt.
Soms lachte hij en voegde eraan toe:
— Als een zeug voortdurend zweet, moet ze vaker worden gewassen.
Sommige hovelingen sloegen uit schaamte hun ogen neer, terwijl anderen zachtjes met de keizer meelachten. Isabella onderging alles zonder een woord te zeggen.
Elke ochtend liep ze naar het bekken, waste zich voor de ogen van tientallen mensen, droogde daarna rustig haar gezicht af en verliet de zaal.
Dit duurde enkele weken.
**TOT DE KEIZERIN OP EEN DAG, TIJDENS OPNIEUW EEN OPENBARE VERNEDERING, PLOTSELING IETS DEED WAARDOOR HET HELE PALEIS VERSTOMD STOND VAN VERBAZING. [😮](https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1f62e.svg)[🫣](https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1fae3.svg)**
Toen de bedienden opnieuw het koperen bekken voor Isabella neerzetten, begon de vrouw zich deze keer niet te wassen. Eerst keek ze naar het water, daarna hief ze haar blik naar haar echtgenoot en glimlachte onverwacht.
— Vandaag wil ik alles doen zoals het hoort, Uwe Hoogheid.
Adrian glimlachte spottend.
— Eindelijk heb je iets begrepen.
Isabella vroeg om enkele schone, witte handdoeken. Vervolgens wreef ze zorgvuldig haar gezicht, hals en handen ermee af.
Na enkele seconden verschenen er vreemde, donkerblauwe vlekken op het witte materiaal.
In de zaal viel onmiddellijk een doodse stilte. De keizerin haalde een klein glazen flesje uit haar zak en liet enkele druppels van de vloeistof erin op de handdoek vallen. De blauwe sporen werden vrijwel meteen bijna zwart.
**DE HOFARTS WERD Lijkbleek EN KWAM SNEL DICHTERBIJ.**
— Waar heeft Uwe Hoogheid die substantie vandaan?
— Van mijn eigen huid, antwoordde Isabella rustig.
Het bleek dat de vrouw enkele weken eerder iets zeer verontrustends had opgemerkt. Telkens na haar ochtendbad begon ze zich ziek te voelen. Haar huid brandde, haar lichaam zwol op en haar hart begon veel sneller te kloppen. Daarom had ze in het geheim een oudere arts die ze vertrouwde gevraagd het water te onderzoeken dat voor haar baden werd gebruikt.
De arts ontdekte dat er een zeldzame stof in zat. Die werd via de huid opgenomen en verstoorde geleidelijk de werking van het lichaam, waardoor ernstige zwellingen, overmatig zweten en een snelle gewichtstoename ontstonden.
De meest angstaanjagende ontdekking kwam echter later.
Het bleek dat Isabella al lang vóór de openbare vernederingen dergelijk water kreeg. Het was precies hetzelfde water waarmee een van de dienstmeiden elke ochtend het bad van de keizerin vulde na de geboorte van haar kind.
— Wie heeft dit gedaan?! schreeuwde Adrian.
**ISABELLA KEek ZONDER EEN WOORD IN DE RICHTING VAN DE HOOFDOPZICHTER VAN DE DIENSTEN. DE MAN HAALDE MET BEVENDE HANDEN HET BOEK MET DE PALEISUITGAVEN TEVOORSCHIJN.**
De bestellingen voor de aankoop van de mysterieuze stof waren door Adrian zelf ondertekend.
De keizer verstijfde.
Enkele maanden eerder had hij de hofapotheker opgedragen een kostbaar aromatisch mengsel aan het badwater van zijn vrouw toe te voegen, omdat hij haar ‘geur’ niet prettig vond. De apotheker had hem herhaaldelijk gewaarschuwd dat het middel uitsluitend gebruikt mocht worden in een hoeveelheid van enkele druppels, opgelost in een enorm bad vol water.
Adrian negeerde echter alle waarschuwingen en beval dat een dosis moest worden gebruikt die tientallen keren groter was.
Toen begrepen alle aanwezigen de waarheid.
Het was juist de wreedheid van de keizer en zijn obsessieve verlangen om zijn eigen vrouw te veranderen die ertoe hadden geleid dat Isabella ziek was geworden.
