Het was de eerste week van de nieuwe lichting op de gesloten militaire school „Noordelijk Korps”. Vanaf de vroege ochtend hing er een ondraaglijke hitte boven de basis. Tientallen cadetten in perfect gestreken uniformen stonden in strakke rijen op het enorme betonnen exercitieterrein. Sommigen trokken nerveus hun kraag recht, anderen durfden zelfs hun blik niet op te heffen, want die dag werd de inspectie persoonlijk uitgevoerd door kolonel Viktor, die door iedereen achter zijn rug om de Hamer werd genoemd.
Er deden angstaanjagende verhalen over hem de ronde. Men zei dat hij zelfs de meest koppige cadetten kon breken, nieuwe rekruten tot tranen toe kon drijven en er vooral van hield mensen in het bijzijn van anderen te vernederen. Niemand durfde hem tegen te spreken.
Daarom leek er een ijzige rilling over het hele terrein te gaan toen zijn blik bleef rusten op een jonge vrouw die achteraan in de rij stond.
Het meisje was klein en slank en zag er opvallend kalm uit voor iemand die zojuist tegenover de Hamer was komen te staan. Ze stond kaarsrecht en wendde haar blik niet af, wat de kolonel onmiddellijk razend maakte.
De man liep langzaam op haar af en riep met scherpe stem:
— Cadet, waarom sta je hier als een standbeeld?! Denk je dat je soms bijzonder bent?!
Het meisje antwoordde kalm:
**— NEE, KAMERAAD KOLONEL.**
Maar de beheerste toon van haar stem maakte hem alleen maar nog woedender.
— Waarom kijk je me dan recht in de ogen?! Op je knieën! Onmiddellijk!
Op het terrein viel een doodse stilte. Enkele cadetten wisselden nerveuze blikken uit. Iedereen wist maar al te goed dat je met de Hamer niet in discussie ging.
Het meisje zakte langzaam op haar knieën, terwijl ze haar blik recht voor zich hield. De kolonel glimlachte minachtend en gaf haar plotseling een harde duw tegen haar schouder. Haar pet viel op het beton en ergens tussen de rijen klonken een paar onderdrukte giechels.
— Zo is het al een stuk beter — zei hij koel. — Nu weet je tenminste waar je plaats is.
Maar precies op dat moment gebeurde er iets vreemds.
Het meisje hief haar hoofd op, maar in haar ogen was geen spoor van angst te bespeuren. Er was iets totaal anders zichtbaar — een ijzige kalmte.
**LANGZAAM STAK ZE HAAR HAND IN DE ZAK VAN HAAR UNIFORM.**
De kolonel grijnsde spottend.
— Wat doe je? Wil je soms een zakdoek pakken om je tranen af te vegen?
Maar een seconde later verdween de glimlach volledig van zijn gezicht toen hij zag wat het meisje zojuist uit haar zak had gehaald 😳
In haar hand hield ze een zware zwarte insigne met een speciale gouden zegel van het Ministerie van Defensie en een rode aanduiding voor het hoogste bevoegdheidsniveau. Dergelijke insignes werden uitsluitend uitgereikt aan personen die deel uitmaakten van de geheime afdeling voor militaire inspecties.
Even later haalde het meisje ook een kleine legitimatiekaart tevoorschijn.
Op de foto stond zijzelf. Onder de foto stond:
**„ALINE V. SPECIALE AFGEVAARDIGDE VAN HET ALGEMEEN COMMANDO. AFDELING INTERNE CONTROLE.”**
De kolonel werd in één klap lijkbleek. Vanuit de rijen van de cadetten klonken ongelovige en bezorgde fluisteringen.
— Dat is onmogelijk… — fluisterde een van de officieren.
Het meisje kwam rustig overeind, klopte het stof van haar uniform en keek de Hamer recht in de ogen.
— Kolonel — zei ze op ijskoude toon — uw basis staat al drie maanden onder geheim toezicht. En u bent zojuist voor deze inspectie gezakt.
Het gezicht van de Hamer verstarde.
Voor het eerst in vele jaren zag het hele exercitieterrein dat de man voor wie iedereen tot dan toe bang was, geen enkel woord kon uitbrengen.
