De afgelopen maanden had de vrouw vrijwel geen enkele twijfel meer dat ze binnenkort moeder zou worden. Haar buik werd geleidelijk groter, ze kwam aan, haar kleding begon steeds strakker te zitten en ’s ochtends had ze vaak last van hevige misselijkheid.
Alles begon ongeveer acht maanden eerder.
Ze kocht bij de apotheek een zwangerschapstest en toen ze een positieve uitslag zag, barstte ze van geluk in tranen uit. Om er volledig zeker van te zijn, deed ze enkele dagen later nog een test.
Ook die gaf een positief resultaat.
Vanaf dat moment had ze vrijwel geen enkele twijfel meer. Na verloop van tijd verschenen er ook andere symptomen: zwakte, slaperigheid, plotselinge stemmingswisselingen en vreemde veranderingen in haar eetlust. Op sommige ochtenden voelde ze zich zo slecht dat ze urenlang niet normaal kon eten.
Daarna begon haar buik te groeien.
De zwangerschap verliep echter enigszins ongewoon. De vrouw stelde grondige onderzoeken meerdere keren uit. Eerst vanwege haar werk, later vanwege familieproblemen. Bovendien begon ze vreemde bewegingen in haar buik te voelen.
Soms leek het alsof de baby zich omdraaide of schopte. Meestal voelde ze dit ’s avonds.
**VOLGENS HAAR EIGEN BEREKENINGEN WAS ZE AL ACHT MAANDEN ZWANGER. DAAROM BESLOOT ZE OP EEN OCHTEND EINDELIJK EEN AFSPRAAK TE MAKEN VOOR EEN ECHOGRAFISCH ONDERZOEK. ZE WILDE ER VOOR DE BEVALLING ZEKER VAN ZIJN DAT ALLES IN ORDE WAS.**
Aanvankelijk zag de arts niets wat zijn argwaan kon wekken. Voor hem zat een vrouw met een enorme buik, die volkomen rustig over haar zwangerschap vertelde.
— Achtste maand? — vroeg hij ter bevestiging.
— Ja. Het duurt echt niet lang meer — antwoordde ze glimlachend.
De arts zette het apparaat aan en maakte de transducer klaar.
— Dan zullen we eens kijken hoe het met uw baby gaat.
Hij glimlachte, bracht koude gel op haar buik aan en begon met het onderzoek. De eerste paar seconden bekeek hij rustig de monitor.
**PLOTSELING BEVROOR ZIJN HAND.**
De glimlach verdween van zijn gezicht.
Heel langzaam bewoog de arts de transducer naar een andere plek. Hij veranderde de instellingen van het apparaat en keek opnieuw naar het scherm.
Enkele seconden zei hij niets.
De vrouw merkte de verandering op zijn gezicht op.
— Is er iets mis? — vroeg ze bezorgd.
De arts antwoordde niet.
Hij bewoog de transducer opnieuw over haar buik. Daarna deed hij het nog een keer, ditmaal veel langzamer, alsof hij koste wat kost iets op het scherm probeerde te vinden wat er niet was.
**HIJ VERANDERDE DE INSTELLINGEN.**
Hij vergrootte het beeld.
Met nog meer concentratie keek hij naar de monitor.
Een verontrustende stilte vulde de behandelkamer.
De vrouw voelde haar hart steeds sneller kloppen.
— Dokter… vertel me alstublieft wat er aan de hand is.
De arts bleef naar het scherm staren.
Even later werden zijn ogen groot van schrik.
**UITEINDELIJK DRAAIDE HIJ ZICH NAAR DE PATIËNTE TOE EN STELDE HIJ EEN VRAAG DIE ZE ABSOLUUT NIET HAD VERWACHT:**
— Mevrouw… waarom bent u er eigenlijk van overtuigd dat u zwanger bent? 😱🤯
Aanvankelijk dacht de vrouw dat ze hem verkeerd verstaan moest hebben.
— Wat bedoelt u? — lachte ze zenuwachtig. — U hoeft toch alleen maar naar me te kijken. Ik ben acht maanden zwanger.
— Dat begrijp ik. Maar wie heeft uw zwangerschap bevestigd?
Pas toen begon de vrouw zich echt zorgen te maken.
— Ik heb meerdere keren tests gedaan. Ze waren allemaal positief. Ik ben niet meer ongesteld geworden, ik ben misselijk, ik ben aangekomen. Al die maanden werd mijn buik steeds groter. Ik voel zelfs bewegingen.
De arts zuchtte diep en legde de transducer neer.
**— U MOET NU HEEL GOED NAAR ME LUISTEREN.**
De vrouw richtte zich langzaam op haar ellebogen op.
— Er is geen baby.
Enkele seconden keek ze alleen maar naar de arts, alsof ze de betekenis van zijn woorden niet kon bevatten.
— Hoe bedoelt u… er is geen baby?
— Ik zie geen zwangerschap. Ik zie daarentegen een grote massa in uw buikholte. We hebben aanvullende onderzoeken nodig om precies vast te stellen wat het is.
De vrouw werd onmiddellijk bleek.
— Maar de tests… Ze waren toch positief.
**— BIJ BEPAALDE AANDOENINGEN EN HORMONALE STOORNISSEN KAN DAT GEBEUREN — LEGDE DE ARTS UIT. — BEPAALDE VERANDERINGEN KUNNEN HET HORMOONNIVEAU BEÏNVLOEDEN EN KLACHTEN VEROORZAKEN DIE OP EEN ZWANGERSCHAP LIJKEN. MAAR OP DIT MOMENT IS ER IETS ANDERS DAT HET BELANGRIJKST IS.**
Hij wees opnieuw naar het scherm.
— Deze massa is enorm. Waarschijnlijk heeft juist deze massa ervoor gezorgd dat uw buik groter werd. De druk op uw inwendige organen kan misselijkheid, een zwaar gevoel en zelfs sensaties hebben veroorzaakt die u als bewegingen van de baby interpreteerde.
De handen van de vrouw begonnen te trillen.
Acht maanden lang had ze geleefd met de gedachte aan een kind. Ze had zich zijn geboorte voorgesteld, erop gewacht en was ervan overtuigd geweest dat het onder haar hart groeide. En nu vertelde de arts haar dat dit kind daar nooit was geweest.
— Is het een tumor? — vroeg ze bijna fluisterend.
— Dat is inderdaad een mogelijkheid, maar op basis van alleen de echo kunnen we niet precies bepalen wat deze afwijking is. We moeten dringend aanvullende onderzoeken uitvoeren. Als de resultaten mijn vermoedens bevestigen, zal een operatie noodzakelijk zijn.
**NOG DIEZELFDE DAG WERDEN ER MEER ONDERZOEKEN UITGEVOERD EN WERDEN ER MONSTERS AFGENOMEN VOOR ANALYSE. DE RESULTATEN BEVESTIGDEN DAT ZICH IN HAAR BUIKHOLTE EEN ENORME MASSA BEVOND, DIE IN ENKELE MAANDEN ZO GROOT WAS GEWORDEN DAT HAAR BUIK ER VAN BUITENAF DAADWERKELIJK ALS EEN VERGEVORDERDE ZWANGERSCHAP UIT KON ZIEN.**
De artsen besloten dat de operatie zo snel mogelijk moest worden uitgevoerd.
