Bijna alle vrouwen in deze gevangenis waren bang voor bewakingsster Victoria.
Ze werkte er al meer dan tien jaar en wist maar al te goed hoe afhankelijk de gedetineerden waren van het personeel. Victoria maakte regelmatig misbruik van haar macht en ze genoot er het meest van om vrouwen te vernederen die pas in de gevangenis waren aangekomen.
Ze kon een gevangene dwingen een perfect opgemaakt bed meerdere keren opnieuw op te maken, haar de vloer opnieuw laten dweilen terwijl ze die net had schoongemaakt, of haar lunch afnemen vanwege de kleinste overtreding.
De andere bewaaksters probeerden zich meestal erbuiten te houden. Ze kenden Victorias karakter maar al te goed en wisten dat het volkomen zinloos was om met haar in discussie te gaan.
— Hier bepaal ik wat jullie wel en niet mogen doen — zei ze graag.
Op een dag werd een nieuwe gevangene genaamd Emma naar de gevangenis gebracht.
Ze was tweeëndertig jaar oud. Ze was veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf omdat ze tijdens een vechtpartij bij een bar een man had aangevallen. Emma had nooit eerder in de gevangenis gezeten en praatte de eerste dagen bijna met niemand.
**VICTORIA HAD HAAR ECHTER METEEN IN DE GATEN. IN TEGENSTELLING TOT DE MEESTE NIEUWKOMERS LEEK EMMA HELEMAAL NIET BANG. ZE VOERDE DE OPDRACHTEN VAN HET PERSONEEL UIT, MAAR ALS IEMAND TEGEN HAAR SPRAK, SLOEG ZE NOOIT HAAR HOOFD OF BLIK NEER.**
Dat ergerde Victoria mateloos.
Op de derde dag kwam Emma samen met de andere vrouwen de eetzaal binnen, pakte een dienblad met eten en ging aan een vrije tafel zitten. Nauwelijks was ze begonnen te eten of Victoria verscheen naast haar. Verschillende gevangenen staakten onmiddellijk hun gesprekken.
Ze herkenden die blik van de bewaakster maar al te goed. Victoria haalde haar wapenstok tevoorschijn en bleef enkele seconden naast Emma staan, alsof ze wachtte tot de nieuwkomer bang zou worden.
Het meisje bleef echter rustig verder eten. Toen sloeg Victoria met al haar kracht met haar wapenstok op de metalen tafel. Een oorverdovende klap galmde door de eetzaal.
De beker viel om, het dienblad schoof van de tafel en bijna Emma’s hele maaltijd belandde op de vloer.
In de eetzaal viel een complete stilte. Emma keek langzaam eerst naar het eten op de grond en daarna naar de bewaakster die voor haar stond.
— Sta op — beval Victoria. — Je gaat de toiletten schoonmaken.
— Waarom?
Er verscheen een spottende glimlach op Victorias gezicht.
— Omdat ik het zeg.
Emma zweeg enkele seconden.
— Ik heb geen enkele regel overtreden. U hebt geen recht om me zonder reden hiertoe te dwingen.
Na die woorden wisselden verschillende gevangenen geschrokken blikken uit.
Normaal gesproken durfde niemand op deze manier tegen Victoria te praten.
— Wat zei je?
**— U HEBT ME PERFECT VERSTAAN.**
Victoria kwam nog dichterbij.
— Je bent hier pas drie dagen en nu ga je mij al vertellen wat mijn rechten zijn?
— Nee. Ik weiger gewoon toe te staan dat u mij vernedert alleen omdat u daar plezier aan beleeft.
De uitdrukking op het gezicht van de bewaakster veranderde onmiddellijk. Victoria greep Emma bij de arm en probeerde haar met geweld van haar stoel omhoog te trekken.
En precies toen gebeurde er iets wat absoluut niemand had verwacht. 😨🫣
Emma blokkeerde haar arm met een snelle beweging. Victoria had niet eens tijd om te begrijpen wat er gebeurde. De gevangene sprong overeind, duwde de bewaakster weg en sloeg haar.
Victoria probeerde haar wapenstok te pakken, maar Emma sloeg haar opnieuw en werkte haar vervolgens tegen de grond. De hele eetzaal verstarde. Niemand schreeuwde en niemand bewoog zelfs maar.
**DE VROUWEN STAARDEN ALLEEN MAAR NAAR DE PERSOON VOOR WIE BIJNA ELKE GEVANGENE JAREN LANG BANG WAS GEWEEST, EN KONDEN HUN EIGEN OGEN NIET GELOVEN.**
Na enkele seconden stormden de andere bewakers de eetzaal binnen.
Ze trokken Emma onmiddellijk bij Victoria vandaan, draaiden haar armen achter haar rug en deden haar handboeien om.
— Ben je gek geworden?! — schreeuwde Victoria terwijl ze van de vloer opstond. — Je zult nooit meer een normale cel zien!
Emma antwoordde niet.
Ze keek de bewaakster alleen rustig aan. Nog diezelfde avond werd ze inderdaad naar een isoleercel overgebracht.
Voor het aanvallen van een lid van het gevangenispersoneel kreeg Emma een zware straf. Ze bracht enkele weken vrijwel volledig alleen door en mocht haar cel alleen verlaten wanneer ze daar toestemming voor kreeg.
**ZE BEGREP DAT ZE FOUT HAD GEHANDELD. MAAR IETS HEEL ANDERS VERBAASDE HAAR HET MEEST.**
Toen Emma enkele weken later terugkeerde naar de gewone afdeling, merkte ze vrijwel onmiddellijk dat er veel was veranderd.
Victoria werkte nog steeds in dezelfde gevangenis. Alleen gedroeg ze zich nu totaal anders. Ze sloeg niet langer met haar wapenstok op tafels.
Ze dwong de vrouwen niet meer om zinloze klusjes te doen puur voor haar eigen vermaak. Ze veegde geen eten meer opzettelijk van tafels en schreeuwde niet langer zonder reden tegen de gedetineerden.
Zelfs tegen nieuwe gevangenen legde ze nu alleen rustig de geldende regels uit, waarna ze weer wegliep.
