De werkdag eindigde veel later dan gewoonlijk. Een jonge secretaresse genaamd Emma was bijna helemaal alleen achtergebleven in het enorme kantoorgebouw. Buiten rommelde de donder en de stortregen overspoelde de straten zo hevig dat zelfs het gebouw ernaast nauwelijks zichtbaar was.
Toen Emma eindelijk haar computer uitschakelde, was het al bijna tien uur ’s avonds. Ze bestelde een taxi, trok haar jas aan en liep haastig naar de uitgang.
De app liet haar weten dat er een zwarte auto op haar stond te wachten. Precies op datzelfde moment stopte er voor de ingang een luxeauto in exact dezelfde kleur.
Emma beschermde haar hoofd met haar tas, rende door de stromende regen en sprong snel op de achterbank.
— Goedenavond. Groene 24 — zei ze met vermoeide stem, zonder zelfs maar naar de chauffeur te kijken.
De man achter het stuur draaide langzaam zijn hoofd en keek via de achteruitkijkspiegel op een vreemde manier naar het meisje.
— Weet u zeker dat u hier moet instappen? — vroeg hij.
— Ja, natuurlijk. Ik ben ontzettend moe, dus wilt u alstublieft iets sneller rijden?
**DE CHAUFFEUR ZEI NIETS. HIJ BLEEF ONBEWOGEN ZITTEN, ALSO F HIJ OP IEMAND ZAT TE WACHTEN.**
Emma pakte haar telefoon en zag toen pas dat de taxi die ze had besteld aan de overkant van de straat stond. Ze wilde zich al verontschuldigen en uitstappen, toen plotseling de deuren van de auto aan beide kanten tegelijk opengingen.
Aan haar linkerkant ging een jonge blondine zitten, terwijl de stoel aan haar rechterkant werd ingenomen door een lange brunette met een zwart T-shirt. Beide mannen waren doorweekt van de regen, maar gedroegen zich zo kalm alsof de aanwezigheid van een onbekend meisje in hun auto hen helemaal niet verbaasde.
Emma keek eerst naar de een en daarna naar de ander en voelde haar hart bijna stilstaan.
Ze herkende de mannen onmiddellijk.
Het waren de gebroeders Moretti — de invloedrijkste en gevaarlijkste mensen van de hele stad. Ze bezaten bouwbedrijven, hotels, restaurants en tientallen luxe-eigendommen. Emma werkte als secretaresse bij een van hun bedrijven.
Over de broers deden de gruwelijkste verhalen de ronde. De oudste van hen, Daniel Moretti, boezemde de meeste angst in. Men zei dat hij verraad nooit vergaf en iedereen kon opsporen, zelfs als iemand zich aan de andere kant van de wereld verborgen hield.
**DE BLONDE MAN, ALEX, BEKEEK HET DOODSBANGE MEISJE MET DUIDELIJKE BELANGSTELLING.**
— Nou nou, wie heeft er zo’n schoonheid in onze auto achtergelaten?
— Het spijt me, dit is een vergissing! — bracht Emma eruit. — Ik zag jullie auto aan voor mijn taxi. Ik stap meteen uit.
Ze greep naar de deurklink, maar Alex verroerde geen vin. Aan de andere kant zat Daniel, waardoor ontsnappen uit de auto onmogelijk was.
— Alstublieft, laat me gaan — smeekte ze met trillende stem. — Ik heb niets gezien en ik zal niemand vertellen dat we elkaar hebben ontmoet.
Daniel keek haar lange tijd aandachtig aan. Emma voelde zich nog ongemakkelijker. Het was precies die kille blik waar mensen over vertelden die de pech hadden gehad hem persoonlijk te ontmoeten.
Na een moment richtte de man zijn blik op de chauffeur.
— Rijd.
**DE AUTO ZETTE ZICH IN BEWEGING.**
— Waar brengen jullie me heen? — vroeg Emma doodsbang.
Niemand antwoordde haar.
Het doodsbange meisje begreep totaal niet wat er gebeurde. Ze had echter geen idee hoe deze nacht voor haar zou eindigen, noch met wat voor mensen ze zojuist per ongeluk in aanraking was gekomen. [😱](https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1f631.svg)[😮](https://s.w.org/images/core/emoji/17.0.2/svg/1f62e.svg)
Het meisje klemde haar telefoon stevig vast, maar durfde geen hulp te bellen. Alex zat te dichtbij en Daniel hield zijn ogen geen moment van haar af. Achter de ramen gleden donkere straten voorbij, overspoeld door hevige regen.
— Ik ben echt per ongeluk hier ingestapt — zei Emma opnieuw. — Als jullie willen, betaal ik voor de rit. Laat me alsjeblieft gewoon uitstappen.
Alex begon plotseling te lachen.
— Daniel, ze denkt echt dat we haar hebben ontvoerd.
**— HEBBEN JULLIE DAT DAN NIET GEDAAN? — VROEG HET MEISJE ONGERUST.**
— Nee — antwoordde de brunette rustig. — We brengen je naar huis.
Emma verstijfde en keek uit het raam. Pas toen besefte ze dat de auto inderdaad in de richting van haar wijk reed.
— Hoe weten jullie waar ik woon?
— Je hebt het adres zelf aan de chauffeur gegeven toen je instapte — herinnerde Daniel haar.
Alex glimlachte opnieuw, maar zijn oudere broer bleef het meisje uiterst serieus aankijken. Het verbaasde hem dat ze ondanks haar duidelijke angst probeerde kalm te blijven en zelfs bereid was met hen in discussie te gaan.
— Werk je bij ons bedrijf? — vroeg hij.
Emma knikte.
**— IK BEN SECRETARESSE OP DE FINANCIËLE AFDELING.**
— Waarom ga je zo laat naar huis?
— Mijn baas gaf me extra werk.
Daniel veranderde onmiddellijk van uitdrukking.
— Laat hij je vaak alleen tot diep in de nacht op kantoor blijven?
— Soms.
De man zei niets meer, maar aan zijn blik begreep Emma dat haar leidinggevende de volgende ochtend een bijzonder onaangenaam gesprek te wachten stond.
Een paar minuten later stopte de auto voor haar huis. De chauffeur stapte als eerste uit en opende de deur. Emma wilde al snel naar de ingang rennen toen Daniel zijn jas pakte die naast hem lag en die aan het meisje gaf.
**— HET REGENT BUITEN HEEL HARD.**
— Dat hoeft echt niet, ik ren wel snel naar binnen.
— Neem hem — zei hij kortaf, op een toon die geen tegenspraak duldde.
Emma sloeg de jas om haar schouders en stapte uit de auto. Voordat ze de deur sloot, draaide ze zich nog even naar hen om.
— Bedankt dat jullie me naar huis hebben gebracht.
— Controleer de volgende keer eerst in wiens auto je stapt — antwoordde Daniel.
De auto reed weg en Emma bleef nog enkele seconden onder de overkapping staan. Ze wist niet dat Alex in de auto met een brede glimlach naar zijn broer keek.
— Zeg nu niet dat ze je niet beviel. Ik zag hoe je naar haar keek.
Daniel antwoordde niet. Hij bleef gewoon door de achterruit kijken totdat het meisje volledig in het gebouw was verdwenen.
De volgende ochtend kwam Emma met de jas in haar handen op haar werk. Ze was van plan hem bij de beveiliging achter te laten, maar bij de ingang stond Daniels persoonlijke assistent al op haar te wachten.
— Meneer Moretti heeft gevraagd of u naar zijn kantoor wilt komen.
Emmas knieën begonnen te trillen. Ze was ervan overtuigd dat ze haar na de vergissing van de vorige avond wilden ontslaan.
Toen ze echter het enorme kantoor op de bovenste verdieping binnenkwam, stond Daniel bij het raam met twee kopjes koffie in zijn handen.
— U wilde me spreken?
De man draaide zich om en glimlachte voor het eerst naar haar.
**— JA. IK BESLOOT EVEN TE CONTROLEREN OF JE VANDAAG PER ONGELUK MIJN KANTOOR NIET VOOR EEN ANDER ZOU AANZIEN.**
Emma begreep dat hij een grapje maakte en glimlachte ook.
Na die avond vond Daniel steeds meer redenen om naar de financiële afdeling te gaan. Soms vroeg hij Emma om documenten te brengen die hij net zo goed van iedere andere medewerker had kunnen krijgen. Een andere keer bleef hij bij haar bureau staan, alleen maar om te vragen of ze al een taxi had besteld.
Een paar weken later barstte er opnieuw een stortbui los in de buurt van het kantoor. Toen Emma het gebouw verliet, stond er bij de ingang een bekende zwarte auto en wachtte Daniel ernaast op haar.
— Deze keer heb ik zeker geen taxi besteld — zei het meisje glimlachend.
— Dat weet ik — antwoordde hij terwijl hij de deur voor haar opende. — Vandaag ben ik zelf voor je gekomen.
Emma wist nog niet waar deze gezamenlijke reis hen naartoe zou brengen. Daniel begreep inmiddels echter dat de onbekende vrouw die ooit per ongeluk in de verkeerde auto was gestapt, voorgoed zijn hart had gestolen.
