Alexander was achtendertig jaar oud. Hij was eigenaar van verschillende grote bedrijven, woonde in een enorme villa en kon zich vrijwel alles veroorloven.
De afgelopen jaren waren er voortdurend mooie vrouwen aan zijn zijde verschenen. Modellen, actrices en dochters van rijke zakenmensen droomden ervan dicht bij de miljonair te zijn. Ze glimlachten naar hem, spraken lieve woorden en verzekerden hem dat zijn geld hen totaal niet interesseerde.
Alexander geloofde daar echter al lang niet meer in.
Het was genoeg om tijdens een kennismaking zijn status verborgen te houden of te vertellen dat zijn bedrijven moeilijkheden ondervonden, en hun gedrag veranderde vrijwel onmiddellijk.
Op een avond, na alweer een saaie etentje, kwam Alexander thuis en zei hij tegen zijn assistent Michael:
— Ik wil trouwen.
Michael keek hem verbaasd aan.
— Met wie?
— Dat weet ik niet.
Alexander zweeg even en voegde er toen onverwacht aan toe:
— En dat wil ik ook niet weten. Laat het lot voor mij beslissen.
De volgende dag legde de miljonair zijn ongebruikelijke plan uit.
Zijn medewerkers moesten twintig totaal verschillende, ongehuwde vrouwen vinden. Alexander verbood hun om de vrouwen te selecteren op basis van uiterlijk, rijkdom of maatschappelijke status. Bovendien mocht niemand hem vertellen wie deze vrouwen waren, waar ze werkten of uit welke families ze afkomstig waren.
Wanneer ze bij de villa zouden aankomen, moesten hun gezichten en lichamen volledig verborgen worden onder identieke witte lakens. Alleen hun handen mochten zichtbaar blijven.
— Ik zal er één uitkiezen — verklaarde Alexander. — En met precies die vrouw zal ik trouwen.
MICHAEL PROBEERDE ZIJN BAAS ERVAN TE OVERTUIGEN DAT HIJ DIT GEKKE PLAN MOEST LATEN VAREN, MAAR ALEXANDER WAS NIET VAN PLAN NAAR HEM TE LUISTEREN.
Een paar dagen later was alles gereed.
In de grote salon was een lange tafel neergezet. Langs de tafel zaten twintig vrouwen, volledig bedekt met identieke witte lakens. Alleen hun handen staken eronder vandaan.
Alexander kwam de zaal binnen. Achter hem stonden zijn assistenten en enkele beveiligers.
Langzaam liep de man naar de eerste vrouw. Voor zich zag hij slanke vingers, een perfect verzorgde manicure en een kostbare ring.
Hij raakte haar hand zachtjes aan en liep verder.
Ook de handen van de tweede vrouw waren uitstekend verzorgd. Om de pols van de derde schitterde een dure armband. De vierde had lange nagels. Alexander had geen haast. Hij bekeek elke hand aandachtig en raakte soms voorzichtig de vingers aan, maar zei niets.
Hij was bijna aan het einde gekomen. Toen bleef hij plotseling staan.
DE HANDEN VAN ÉÉN VAN DE VROUWEN VERSCHILDEN DUIDELIJK VAN ALLE ANDERE.
Ze droeg geen ringen en geen armbanden. Haar nagels waren kort en ongelakt. De huid van haar handen was droog en een beetje ruw, en vlak bij haar duim zat een klein, oud litteken.
Alexander pakte onverwacht een van haar handen vast.
De vrouw schrok licht.
De miljonair streek met zijn vinger over het kleine litteken en zweeg enkele seconden.
— Deze.
In de ruimte viel een complete stilte. Michael keek geschrokken naar de beveiligers. Een paar mannen wisselden veelbetekenende blikken uit.
— Meneer — zei de assistent voorzichtig. — Het zou beter zijn als u eerst wat meer over haar te weten kwam.
— Nee.
— Maar deze vrouw…
— Ik heb gezegd dat ik vóór mijn keuze niets wil weten — onderbrak Alexander hem. — Ik heb haar gekozen.
Hij draaide zich naar de vrouw toe.
— Haal het laken weg.
Niemand bewoog.
— Ik zei: haal het weg.
Een van de beveiligers liep langzaam naar de vrouw en trok het witte laken van haar hoofd. Toen Alexander zag wie hij had gekozen, verstijfde hij letterlijk van verbazing 😱🫣
VOOR HEM STOND SARAH. HIJ KENDE DEZE VROUW HEEL GOED. BIJNA TWEE JAAR LANG WERKTE ZE ALS SCHOONMAAKSTER IN ZIJN EIGEN VILLA.
Elke ochtend kwam Sarah eerder dan de meeste andere medewerkers. Ze dweilde de vloeren, maakte de kamers schoon, bracht het afval naar buiten en probeerde vooral niet de aandacht van de eigenaar van het huis te trekken.
— Jij?… — was het enige wat Alexander kon uitbrengen.
Sarah sloeg haar ogen neer.
Michael legde uiteindelijk uit wat er was gebeurd.
Op het laatste moment was één van de twintig uitgenodigde vrouwen bang geworden en had ze zich teruggetrokken. Er waren nog maar een paar minuten voordat het evenement zou beginnen, en Alexander had nadrukkelijk geëist dat er precies twintig vrouwen zouden zijn.
Toen zagen de beveiligers Sarah, die op dat moment de aangrenzende ruimte aan het schoonmaken was.
Ze wisten haar ervan te overtuigen tijdelijk de lege plaats in te nemen. Niemand had er zelfs maar aan gedacht dat de miljonair juist haar zou kunnen kiezen.
INTEGENDEEL, DE MANNEN WAREN ERVAN OVERTUIGD DAT ALEXANDER ZODRA HIJ DE RUWE HANDEN VAN EEN GEWONE SCHOONMAAKSTER ZOU ZIEN, METEEN VERDER ZOU GAAN.
Ook Sarah was daarvan overtuigd.
— Is dat de reden waarom je me probeerde tegen te houden? — vroeg Alexander.
Michael knikte. De miljonair keek opnieuw naar de handen van de vrouw. Nu begreep hij waarom ze zo ruw waren.
Deze handen werkten elke dag hard. En plotseling herinnerde Alexander zich ook waar het kleine litteken vandaan kwam.
Enkele maanden eerder was er in de salon een dure glazen vaas kapotgevallen. Sarah raapte de scherven op en sneed daarbij in haar hand. Alexander liep toevallig langs en had haar zelfs gevraagd of alles goed met haar ging.
Vijf minuten later was hij het alweer helemaal vergeten.
MAAR HET LITTEKEN BLEEF.
— Het spijt me, meneer — zei Sarah zacht. — Ik wilde u niet bedriegen. Ze zeiden alleen dat ik hier een paar minuten moest gaan zitten.
Alexander keek lange tijd naar haar.
Voor het eerst stond er een vrouw voor hem die helemaal niet had geprobeerd deze zaal binnen te komen, er niet van droomde zijn vrouw te worden en er zelfs volledig van overtuigd was dat hij haar nooit zou kiezen.
En toch was zij degene die hij zelf had uitgekozen uit twintig onbekende paar handen.
Michael vroeg voorzichtig:
— Zal ik haar terug naar haar werk sturen?
Alexander draaide zich naar zijn assistent om.
— Nee.
Daarna keek hij opnieuw naar Sarah en stak zijn hand naar haar uit.
— Ik heb beloofd dat ik mijn beslissing niet zou veranderen nadat ik het gezicht van de vrouw die ik kies zou hebben gezien.
Sarah keek hem totaal verbijsterd aan.
En Alexander glimlachte voor het eerst in lange tijd.
— Het lijkt erop dat het lot werkelijk voor mij heeft beslist.
