De inwoners van de stad waren inmiddels gewend geraakt aan het beeld van een mysterieuze, welgestelde vrouw die bijna dagelijks in de drukste straten verscheen met een klein doorzichtig buisje in haar hand. Ze was altijd elegant gekleed, arriveerde in een luxeauto met een privéchauffeur en sprak uitsluitend jonge, aantrekkelijke vrouwen aan. De hele situatie zag er zo ongewoon uit dat voorbijgangers vaak langzamer gingen lopen om te kunnen zien wat er gebeurde.
Met een vriendelijke glimlach richtte de vrouw zich tot de uitgekozen meisjes en zei rustig:
— Ik betaal vijfduizend dollar voor één kleine speekseltest. Het is volkomen veilig en duurt minder dan een minuut.
De meesten dachten aanvankelijk dat het een belachelijke grap was. Sommigen begonnen te lachen en liepen weg, ervan overtuigd dat de vrouw een oplichtster was. Maar zodra ze haar bankapp liet zien en het geld onmiddellijk overmaakte, veranderde hun houding binnen enkele seconden.
De meeste meisjes stemden met haar voorstel in.
De vrouw haalde een steriel wattenstaafje tevoorschijn, nam voorzichtig een speekselmonster af, deed het in een klein transparant buisje, bedankte het meisje en liep rustig terug naar haar auto. De volgende dag herhaalde hetzelfde tafereel zich met andere onbekende vrouwen.
Na iedere zoektocht keerde ze terug naar haar enorme villa, waar ze samenwoonde met haar enige zoon, Daniel.
ELKE AVOND, WANNEER DANIEL ZICH IN ZIJN KANTOOR OPSLOOT OF ONDER DE DOUCHE STOND, HAALDE DE VROUW EEN VAN DE BUIZEN TEVOORSCHIJN, OPENDE HET EN VOEGDE STIEKEM ENKELE DRUPPELS TOE AAN ZIJN GLAS WATER.
Daarna zette ze het glas weer op tafel. Daniel dronk het water rustig op, zonder ook maar iets te vermoeden.
Dit ging maandenlang zo door.
Op een avond kwam de jonge man echter veel eerder dan gewoonlijk thuis. Zijn moeder hoorde de voordeur niet opengaan en was juist op dat moment bezig de inhoud van een nieuw buisje voorzichtig in zijn glas te gieten.
Daniel bleef stokstijf staan.
— Mam… wat doe je?
De vrouw draaide zich abrupt om en werd onmiddellijk lijkbleek.
Enkele seconden zei ze niets, omdat ze besefte dat het geen zin meer had om de waarheid te verbergen.
— GA ALSJEBLIEFT ZITTEN. IK ZAL JE ALLES UITLEGGEN.
En precies op dat moment kwam een waarheid aan het licht die zo schokkend was dat iedereen er sprakeloos van zou zijn geworden.
Daniel was onlangs zesentwintig geworden. Hij was goed opgeleid, succesvol en buitengewoon vriendelijk, maar al jarenlang leefde hij vrijwel volledig geïsoleerd. Elke relatie die hij met een vrouw had, eindigde precies op dezelfde manier.
Een kus of zelfs maar toevallig contact met het speeksel van iemand anders was voldoende om binnen enkele minuten een extreem heftige allergische reactie te veroorzaken. Artsen hadden lange tijd geprobeerd de oorzaak te achterhalen, voerden talloze onderzoeken uit en stelden uiteindelijk een uitzonderlijk zeldzame aandoening vast.
Daniels lichaam reageerde op een abnormale en pathologische manier op biologisch materiaal van andere mensen. Door deze aandoening had hij vrijwel geen kans op een normale relatie en was hij bijna alle hoop kwijtgeraakt dat hij ooit een gezin zou kunnen stichten.
Zijn moeder was echter niet van plan het op te geven.
Daniel ging langzaam aan tafel zitten, zonder zijn ogen van het glas af te wenden.
— Heb je iets aan mijn water toegevoegd?
DE VROUW ZUCHTTE DIEP EN KNIKTE ZONDER EEN WOORD TE ZEGGEN.
— Ja.
— Wat dan?
Ze haalde uit een kast een hele doos tevoorschijn, gevuld met tientallen identieke transparante buisjes.
Daniel werd bleek.
— Wat?..
Zijn moeder sloeg haar ogen neer.
— TOEN DE ARTSEN ME VERTELDEN DAT JE MAAR EEN HEEL KLEINE KANS HAD OM VAN DEZE ALLERGIE AF TE KOMEN, BEN IK OP ZOEK GEGAAN NAAR EEN ANDERE OPLOSSING. EEN PROFESSOR LEGGDE ME UIT DAT MEN IN UITERST ZELDZAME GEVALLEN HET LICHAAM GELEIDELIJK KAN LATEN WENNEN AAN BIOLOGISCH MATERIAAL VAN ANDERE MENSEN EN KAN PROBEREN IEMAND TE VINDEN OP WIE JE IMMUUNSYSTEEM HELEMAAL NIET REAGEERT.
Ze zweeg even.
— Ik zocht naar een meisje met wie je op een dag een normaal leven zou kunnen leiden. Zonder angst, zonder medicijnen en zonder voortdurend last te hebben van allergische reacties.
Daniel kon lange tijd geen woord uitbrengen.
Hij keek naar zijn moeder, vervolgens naar de tientallen kleine buisjes en begreep pas toen waarom ze iedere dag onbekende meisjes op straat aansprak en hun enorme bedragen betaalde voor slechts één druppel speeksel.
De vrouw voegde zachtjes toe:
— Als je na het volgende afgenomen monster geen allergische reactie kreeg, wist ik dat we een stap dichter bij ons doel waren. Ik was bereid zelfs tien jaar te zoeken, zodat jij op een dag van iemand zou kunnen houden zonder bang te hoeven zijn voor je eigen leven.
In het huis viel een diepe stilte.
DANIEL WAS NOG STEEDS GESCHOKT DOOR HET FEIT DAT ZIJN MOEDER MAANDENLANG IN HET GEHEIM ZO’N BUITENGEWOON EXPERIMENT HAD UITGEVOERD. TOEN HIJ ECHTER NAAR HAAR VERMOEIDE OGEN KEek, BEGREEP HIJ ÉÉN DING.
Die dagelijkse wandelingen door de straten, de duizenden dollars die ze aan onbekende meisjes gaf en de tientallen kleine transparante buisjes waren geen bevlieging van een excentrieke miljonair. Het was de wanhopige poging van een moeder die alles zou doen om ervoor te zorgen dat haar zoon ooit een normaal en gelukkig leven kon leiden.
