Voordat Emma Omar leerde kennen, zag haar leven er totaal anders uit.
Ze groeide op in een arm gezin en vanaf haar achttiende werkte ze vrijwel zonder vrije dagen. Overdag studeerde ze en ’s avonds verdiende ze wat bij als serveerster in een chique restaurant dat zich in een vijfsterrenhotel bevond.
Op een dag verscheen sjeik Omar daar.
Hij was voor zaken naar de stad gekomen en ging die avond naar het restaurant om te dineren. Omar was gewend aan de aanwezigheid van mooie vrouwen, maar die avond was het juist de jonge serveerster die zijn aandacht trok.
Emma vergiste zich per ongeluk in zijn bestelling en toen ze haar fout ontdekte, raakte ze erg van streek en begon ze zich bij hem te verontschuldigen.
Maar in plaats van boos te worden, glimlachte Omar alleen maar.
De volgende avond verscheen hij opnieuw in het restaurant. Daarna kwam hij weer. Na een paar dagen begreep Emma dat hij daar niet langer kwam vanwege het eten.
**OMAR BEGON HAAR MEE UIT TE NEMEN. HIJ LIET HAAR EEN WERELD ZIEN DIE ZE NOOIT EERDER HAD GEKEND: LUXUEUZE RESTAURANTS, ENORME LANDHUIZEN, AUTO’S MET CHAUFFEURS EN SIERADEN DIE MEER WAARD WAREN DAN HET APPARTEMENT VAN HAAR OUDERS.**
Voor de jonge vrouw voelde dit allemaal als een sprookje. En slechts enkele maanden later vroeg Omar haar onverwacht om met hem te trouwen.
Emma stemde toe.
De bruiloft werd gehouden in een paleis dat eigendom was van Omars familie. Honderden gasten verzamelden zich in de enorme zaal, overal stonden verse bloemen, kristallen kroonluchters schitterden aan het plafond en de tafels waren gedekt met gouden servies.
Maar toen de pasgetrouwden het huwelijkscontract ter ondertekening kregen, onderbrak Omar plotseling de ceremonie.
Hij keek Emma aan en zei kalm:
— Ik heb echter één voorwaarde. Elk jaar moet je een kind ter wereld brengen totdat ons oudste kind achttien jaar oud is. Aan deze regel mag niet worden getornd. Als je het er niet mee eens bent, kun je nu opstaan en vertrekken. Als je ermee instemt, zal ik ervoor zorgen dat jij en onze kinderen alles krijgen wat jullie nodig hebben.
In de zaal viel een volledige stilte. Emma keek verward naar haar aanstaande echtgenoot. Achttien jaar?
**ZE KON ZICH NIET EENS VOORSTELLEN DAT ZE ZOVEEL KINDEREN ZOU KUNNEN KRIJGEN. TOCH DACHT ZE DAT OMAR GEWOON DROOMDE VAN EEN ZEER GROOT GEZIN EN DAT HIJ NA VERLOOP VAN TIJD ZELF ZOU INZIEN HOE VREEMD ZIJN EIS WAS.**
Bovendien hield ze van hem en geloofde ze niet dat hij haar ooit kwaad zou doen. Daarom zette Emma haar handtekening onder het contract.
Het eerste jaar van hun huwelijk was inderdaad gelukkig. Al snel raakte Emma zwanger en bracht ze een jongen ter wereld die ze Adam noemden.
Omar was dolgelukkig. Een jaar later werd hun dochter Mia geboren en weer een jaar daarna kwam hun tweede zoon, Leo, ter wereld.
Drie kinderen in drie jaar tijd.
Emma kreeg nauwelijks de kans om te herstellen. Ondanks de hulp van kindermeisjes en artsen putten de opeenvolgende zwangerschappen en de voortdurende zorg voor de kleine kinderen haar volledig uit.
In het vierde jaar gebeurde precies waar ze het meest bang voor was geweest.
De maanden verstreken, maar Emma raakte niet zwanger.
**OMAR ZEI ER GEEN WOORD OVER. ELKE MAAND STELDE HIJ DE ARTS SLECHTS DEZELFDE VRAAG.**
— Is er nieuws?
Elke keer kreeg hij hetzelfde antwoord:
— Nee.
Emma werd steeds onrustiger. Ze herinnerde zich de voorwaarde uit het contract en vroeg haar man op een dag wat er zou gebeuren als ze niet in staat was eraan te voldoen.
Omar keek haar lange tijd zwijgend aan.
— Jij hebt zelf met mijn voorwaarden ingestemd.
Meer zei hij niet.
**UITEINDELIJK BRAK DE LAATSTE DAG VAN HUN VIERDE HUWELIJKSJAAR AAN.**
Vanaf de ochtend kon Emma haar draai niet vinden. Ze herinnerde zich de voorwaarde die ze op haar trouwdag had aanvaard maar hoopte tot het allerlaatste moment dat Omar die woorden allang niet meer serieus nam.
Ze hadden tenslotte drie kinderen. Emma hield van haar man en was ervan overtuigd dat hij ook van haar hield. Kon één bepaling in een oud contract werkelijk belangrijker zijn dan dat alles?
Maar toen deed de sjeik iets waardoor alle bewoners van het paleis werkelijk doodsbang werden 😳😱
Die avond vroeg een van de dienstmeisjes Emma onverwacht om naar de grote zaal van het paleis te komen. Omar zat aan een lange tafel. Naast hem zaten zijn vader, zijn moeder, de familieadvocaat en enkele familieleden.
Voor Omar lag hetzelfde huwelijkscontract.
— Wat is er aan de hand? — vroeg Emma zacht.
Haar man keek haar rustig aan.
**— VANDAAG IS DE LAATSTE DAG VAN HET JAAR. JE BENT NIET ZWANGER.**
Emma voelde haar handen beginnen te trillen.
— Omar, ik heb het geprobeerd. De artsen hebben gezegd dat mijn lichaam rust nodig heeft. Ik heb je in drie jaar tijd drie kinderen gegeven.
— Dat weet ik.
— Waarom hebben we het hier dan überhaupt nog over?
Omar opende het contract en legde het voor zijn vrouw neer.
— Omdat je de voorwaarde hebt geschonden.
Emma zweeg enkele seconden en lachte toen nerveus.
**ZE DACHT NOG STEEDS DAT HAAR MAN HAAR ALLEEN MAAR PROBEERDE BANG TE MAKEN.**
— En wat gebeurt er nu?
Omar keek naar de advocaat.
De man haalde enkele documenten tevoorschijn.
— Uw huwelijkscontract is ontbonden. Vanaf dit moment wordt het huwelijk, overeenkomstig de bepalingen van de gesloten overeenkomst, als beëindigd beschouwd.
De glimlach verdween onmiddellijk van Emma’s gezicht.
— Wat?..
Ze keek naar haar man.
**— JE MEENT DIT ECHT?**
Omar antwoordde niet.
Toen stapte Emma dichterbij.
— Voor jou heb ik mijn land verlaten. Ik heb mijn baan opgegeven. Ik heb mijn familie achtergelaten. Ik heb je drie kinderen gegeven. Vier jaar lang heb ik precies geleefd zoals jij van me verlangde. En nu zet je me aan de kant alleen omdat mijn lichaam niet opnieuw zwanger kon worden?
Omar liet zijn blik zakken. Toch veranderde hij zijn beslissing niet. Enkele minuten later werden Emma’s koffers de zaal binnengebracht.
Ze waren al ingepakt.
En precies op dat moment begreep ze iets verschrikkelijks. Haar man had alles al veel eerder voorbereid.
**HIJ HAD NIET TOT DE LAATSTE DAG GEWACHT EN HAD ER ZELFS NIET OP GEREKEND DAT ER NOG IETS ZOU KUNNEN VERANDEREN.**
— En de kinderen? — fluisterde Emma.
Omar zweeg lange tijd.
— Ze gaan met jou mee.
Zelfs zijn moeder keek haar zoon verbaasd aan.
— Omar, maar het zijn jouw kinderen.
— Dat weet ik.
Emma zei niets meer. Ze ging naar boven, maakte de kinderen wakker en hielp hen zich aan te kleden.
**EEN UUR LATER STOND DE VROUW DIE DIEZELFDE OCHTEND NOG ALS DE MEESTERES VAN EEN ENORM PALEIS WERD BESCHOUWD, VOOR DE POORTEN ERVAN MET DRIE KLEINE KINDEREN EN ENKELE KOFFERs. DE GROTE DEUREN SLOTEN ZICH LANGZAAM ACHTER HAAR.**
Emma keek naar de ramen van het paleis.
In een van de ramen stond Omar. Hij zag hen. Toch kwam hij niet eens naar buiten om afscheid te nemen. En juist toen begreep Emma eindelijk welke prijs het luxueuze leven had gehad dat haar ooit zo had betoverd.
Al die jaren was ze ervan overtuigd geweest dat ze de vrouw van een sprookjespaleis was geworden.
In werkelijkheid was ze al die tijd slechts een onderdeel van een gesloten overeenkomst geweest.
De meest angstaanjagende waarheid ontdekte Emma echter pas veel later. Enkele maanden na hun scheiding gaf iemand haar een foto uit het paleis.
Op de foto zat Omar aan dezelfde tafel. Naast hem zat een andere jonge vrouw in een trouwjurk. En voor haar lag een nieuw huwelijkscontract.
