Tegenwoordig beschouwen veel mensen het gebruik van hun eigen naam en voornaamwoorden als een fundamentele uiting van respect en erkenning van iemands identiteit – ongeacht of iemand heteroseksueel, homoseksueel of transgender is.
Niet iedereen gaat hier echter op dezelfde manier mee om. Sommige mensen houden nog steeds vast aan oude patronen of negeren simpelweg de identiteit van anderen.
Bennett Kaspar-Williams, een 37-jarige uit Los Angeles, verwelkomde in oktober 2020 zijn zoon Hudson via een keizersnede. Zijn echtgenoot, Malik Kaspar-Williams, steunde hem in dit bijzondere moment.
Destijds identificeerde Bennett zich als man en gebruikte hij de voornaamwoorden hij/hem. Nu identificeert hij zich als non-binair en gebruikt hij zowel de voornaamwoorden hij/hem als zij/hen.
Volgens de Daily Mail werd Bennett tijdens zijn ziekenhuisverblijf herhaaldelijk door medisch personeel met de verkeerde aanspreekvorm aangesproken. Verpleegkundigen noemden hem regelmatig ‘moeder’, terwijl hij zich als vader identificeerde.
Bennett begon zijn transitie in 2014, nadat hij zich enkele jaren eerder realiseerde dat hij transgender was.
Hij en Malik hadden al lang nagedacht over de mogelijkheid om een gezin te stichten. Ze wisten dat als Bennett zwanger wilde worden, hij moest stoppen met testosterontherapie om zijn lichaam de kans te geven terug te keren naar een normale vruchtbaarheidsfunctie.
Hoewel Bennett een operatie aan zijn bovenlichaam had ondergaan, had hij nog geen ingrepen aan zijn onderlichaam gehad.
NA LANGDURIGE OVERWEGING besloot hij dat hij zich er prettig bij voelde om de zwangerschap zelf voldragen te kunnen voldragen.
Kort nadat ze begonnen waren met proberen, raakte Bennett op natuurlijke wijze zwanger.
“We waren nog maar relatief kort bezig, dus we hadden er vertrouwen in dat het hele proces veel langer zou duren,” zei hij.
De vreugde vermengde zich echter al snel met angst in verband met de COVID-19-pandemie.
“Het was letterlijk een week voor de lockdown in maart 2020, dus mijn aanvankelijke enthousiasme sloeg snel om in angst voor mijn eigen veiligheid en die van mijn baby.”
Bennett gaf toe dat de zwangerschap zelf een mooie, maar ook uitdagende ervaring voor hem was.
Wat hem echter het meest pijn deed, was het gedrag van het medisch personeel.
“Het enige dat me tijdens mijn zwangerschap genderdysforie bezorgde, was het constant verkeerd labelen van mij door het medisch personeel,” zei hij.
Hoewel hij duidelijk zijn geslacht in zijn medische documenten had aangegeven, bleef het personeel hem ongepast aanspreken.
Na de geboorte van Hudson begon Bennett zich publiekelijk uit te spreken over het belang dat bevalling en ouderschap niet automatisch aan vrouwen worden toegeschreven.
In een interview met de New York Post legde hij uit dat het bijzonder moeilijk was om constant het woord “mama” te horen, ook al stond er in de documenten duidelijk mannelijk geslacht vermeld.
“Het hele systeem voor zwangerschapszorg in Amerika is sterk verbonden met het concept van moederschap en vrouwelijkheid, dus het was ongelooflijk moeilijk om te voorkomen dat ik verkeerd werd gelabeld,” legde hij uit.
Hij voegde eraan toe:
“Niemand weet echt of ze kinderen kunnen krijgen totdat ze het proberen. Alleen omdat ze een baarmoeder hebben, betekent niet dat een zwangerschap gegarandeerd is.”
Bennett vindt het cruciaal om het concept vrouwelijkheid te scheiden van moederschap.
“Niet alle vrouwen worden moeder. Niet alle moeders bevallen zelf. En niet iedereen die een kind baart, identificeert zich als moeder.”
Vandaag de dag voeden Bennett en Malik samen hun zoon Hudson op. In een bericht op sociale media schreef Bennett:
“Deze lieve jongen is vandaag drie geworden! Malik en ik hebben zoveel geluk dat we zijn ouders mogen zijn.”
Het verhaal van Bennett Kaspar-Williams heeft kwesties rond genderidentiteit, ouderschap en respect voor de manier waarop mensen zichzelf definiëren, onder de aandacht gebracht.
Wat vind jij hiervan? Laat het ons weten in de reacties.
