Emma was zeven maanden zwanger. Tot dat moment was alles rustig verlopen, waren alle onderzoeksresultaten normaal geweest en hadden de artsen geen enkele reden tot bezorgdheid gezien.
Maar op een nacht werd de vrouw wakker door hevige buikpijn.
Aanvankelijk dacht Emma dat het gewone voorweeën waren. Ze dronk wat water, draaide zich op haar andere zij en probeerde opnieuw in slaap te vallen, maar in plaats van minder te worden, nam de pijn met iedere minuut toe.
Naast het bed lag haar Duitse herder, Rex.
Normaal gesproken sliep de hond de hele nacht rustig door, maar deze keer begon hij zich plotseling heel anders te gedragen.
Rex kwam overeind, liep naar het bed en begon de buik van zijn bazin buitengewoon aandachtig te besnuffelen. Daarna piepte hij een paar keer zachtjes en legde zijn kop op haar knieën.
— Alles is goed, jongen — fluisterde Emma.
Rex werd echter helemaal niet rustiger.
Toen de pijn bijna ondraaglijk werd, belde de vrouw een ambulance. Terwijl ze op de hulpverleners wachtte, merkte ze dat de hond haar letterlijk geen seconde verliet. Hij liep om haar heen, besnuffelde haar handen, buik en kleding en begon af en toe nerveus te janken.
Aanvankelijk wilde het ziekenhuispersoneel Rex niet naar binnen laten, maar Emma was zo bang dat ze vroeg of de hond ten minste tot het einde van het eerste onderzoek bij haar mocht blijven.
Enkele minuten later werd de vrouw op een ziekenhuisbed gelegd.
De verpleegkundige mat haar bloeddruk, sloot haar aan op de apparatuur en de dienstdoende arts van die nacht, Daniel, begon met het onderzoek.
— De baby leeft en het hartje klopt normaal — zei hij. — We moeten alleen nog vaststellen waar deze pijn vandaan komt.
Emma voelde zich enigszins opgelucht. Met Rex gebeurde juist het tegenovergestelde.
De hond zat naast het bed en volgde met buitengewone aandacht iedere beweging van het personeel. Wanneer de verpleegkundige Emma aanraakte, hield Rex haar alleen maar in de gaten. Toen de arts de buik van de vrouw onderzocht, bewoog het dier geen centimeter.
**ALLES VERANDERDE PAS TOEN DE MEDICIJNEN DE KAMER WERDEN BINNENGEBRACHT. DANIEL PAKTE EEN SPUIT. OP DATZELFDE MOMENT SPRONG REX OP.**
Hij begon luid te blaffen en ging precies tussen de arts en het bed staan.
— Rex! Dat mag niet! — riep Emma geschrokken.
De hond reageerde totaal niet op haar woorden. Daniel deed voorzichtig een stap opzij.
Rex bewoog onmiddellijk met hem mee en blokkeerde opnieuw zijn doorgang.
— Haal die hond hier weg — zei de verpleegkundige.
Ze probeerde het dier bij zijn halsband te pakken, maar toen gebeurde er iets nog vreemders. Rex liet de verpleegkundige zonder enig probleem naar Emma toe gaan en deed zelfs zelf een stap opzij.
Maar op het moment dat Daniel de spuit opnieuw omhoogbracht, schoot de hond bliksemsnel naar voren en klemde zijn tanden om de mouw van de arts, vlak bij diens pols.
**HIJ PROBEERDE NIET IN ZIJN HAND TE BIJTEN EN WILDE DE AANVAL OOK NIET VOORTZETTEN. HET GEDRAG VAN REX LIET HET LIJKEN ALSO F ZIJN ENIGE DOEL WAS DE ARTS ERVAN TE WEERHOUDEN DE INJECTIE TE GEVEN.**
Daniel verstijfde onmiddellijk.
— Goed. Ik begrijp het. Ik beweeg niet.
Rex liet zijn mouw los, maar liep niet weg. Hij bleef voor het bed staan en schermde zijn bazin af. Iedereen in de kamer keek hem vol verbijstering aan.
— Hij doet dit nooit — bleef Emma herhalen. — Nooit. Zelfs niet bij mensen die hij voor het eerst ziet.
Daniel wilde al de beveiliging bellen en vragen of het dier naar buiten gebracht kon worden, toen er plotseling iets gebeurde waardoor iedereen de reden voor het vreemde gedrag van de hond begreep [😳][😱]
Toen de arts de spuit op het tafeltje legde, hield Rex onmiddellijk op met grommen.
Daniel keek eerst naar de hond en daarna naar de spuit die voor hem lag.
— Een ogenblik.
Hij pakte de verpakking van het middel en las het etiket uiterst zorgvuldig.
Na enkele seconden veranderde de uitdrukking op zijn gezicht volledig.
— Wie heeft dit klaargemaakt?
De verpleegkundige kwam dichterbij.
— Ik heb het medicijn van het dienblad voor kamer 312 genomen.
Daniel keek haar ongelovig aan.
— Maar dit is kamer 321.
**ER VIEL EEN ZWARE STILTE IN DE KAMER. DE ARTS CONTROLEERDE DE AMPUUL NOGMAALS. ER BESTOND GEEN ENKELE TWIJFEL MEER. HET MIDDEL WAS INDERDAAD BESTEMD VOOR EEN TOTAAL ANDERE PATIËNTE. DE TWEE VROUWEN HADDEN VERGELIJKBARE ACHTERNAMEN EN HUN KAMERNUMMERS VERSCHILDEN SLECHTS DOORDAT TWEE CIJFERS IN EEN ANDERE VOLGORDE STONDEN.**
Emma was letterlijk nog maar enkele ogenblikken verwijderd geweest van het krijgen van het verkeerde medicijn. Maar zelfs dat was niet het ergste.
Daniel zag onmiddellijk af van de injectie en gaf opdracht tot aanvullende onderzoeken en een dringende echo.
Pas toen kwam de werkelijke oorzaak van de verschrikkelijke pijn aan het licht.
Bij Emma was een gedeeltelijke loslating van de placenta begonnen. De eerste symptomen waren niet volledig kenmerkend voor deze toestand, waardoor ze gemakkelijk konden worden aangezien voor het begin van een vroegtijdige bevalling.
De vrouw had een heel andere behandeling nodig, evenals voortdurende medische bewaking.
— Als we te snel hadden gehandeld en de behandeling waren begonnen op basis van onze eerste diagnose, hadden we buitengewoon kostbare tijd kunnen verliezen — gaf Daniel toe.
**EMMA KEEK NAAR REX. DE HOND WAS OPNIEUW VOLLEDIG KALM. HIJ LIEP NAAR HET BED, LEGDE ZIJN SNUIT NAAST DE HAND VAN ZIJN BAZIN EN ZUCHTTE ZACHTJES, ALSO F HIJ ZICH ERVAN HAD VERZEKERD DAT HIJ ZIJN TAAK HAD VOLBRACHT EN NIEMAND MEER VOOR IETS HOEFDE TE WAARSCHUWEN.**
Later legden de artsen Emma uit dat Rex natuurlijk onmogelijk de naam van het middel kon kennen of kon weten waarvoor het bedoeld was. Waarschijnlijk had hij echter de ongebruikelijke toestand van zijn bazin aangevoeld, evenals een verandering in haar geur, hormonale schommelingen, angst en hevige pijn. Het was ook mogelijk dat hij haar spanning had opgemerkt precies op het moment dat de arts met de spuit dichter bij haar kwam.
