In de afgelopen maand waren maar liefst vijf verpleegsters vertrokken uit de residentie van Adrian Romano. De ene hield het slechts enkele uren vol, de tweede rende huilend het huis uit en vergat zelfs haar handtas, terwijl de derde dreigde alles bij de politie te melden. Nog diezelfde avond kwam Romano’s advocaat bij haar langs en na een kort gesprek vertelde de vrouw nooit meer aan iemand wat er was gebeurd.
Bijna de hele stad was bang voor Adrian. Hij stond aan het hoofd van een machtige criminele organisatie, was gewend bevelen uit te delen en duldde absoluut niet dat iemand hem durfde tegen te spreken.
Drie weken eerder was hij echter neergeschoten.
De kogel was gevaarlijk dicht langs zijn long gegaan en had verschillende ribben beschadigd. Na de operatie ontstond bovendien een ontsteking. De artsen drongen erop aan dat Adrian in het ziekenhuis zou blijven, maar de man weigerde categorisch en gaf opdracht om de slaapkamer in zijn residentie om te bouwen tot een privéziekenkamer met gespecialiseerde medische apparatuur.
Het probleem was dat Adrian een uitzonderlijk moeilijke patiënt bleek te zijn.
Hij trok zijn verbanden los, weigerde pijnstillers, schreeuwde tegen de verpleegsters en probeerde herhaaldelijk zelf uit bed te komen. Na een van die pogingen sprong de wond opnieuw open.
Precies toen arriveerde de negenentwintigjarige Eva Miller bij de residentie.
Ze had deze baan uitsluitend vanwege het geld aangenomen.
**HAAR JONGERE BROER DANIEL LIJDDE AAN EEN ZELDZAME BLOEDZIEKTE. DE TRADITIONELE BEHANDELINGEN HADDEN BIJNA GEEN RESULTAAT GEHAD, TERWIJL DE NIEUWE THERAPIE ZO DUUR WAS DAT EVA HET BENODIGDE BEDRAG ZELFS NA JAREN WERKEN NIET BIJ ELKAAR ZOU KUNNEN KRIJGEN.**
Daarom stemde ze bijna onmiddellijk toe toen een onbekende haar achtduizend dollar bood voor iedere week die ze zou werken.
De voorwaarden waren echter ongebruikelijk. Eva moest in de residentie wonen, mocht binnen het gebouw geen foto’s maken, geen overbodige vragen stellen en zich nergens mee bemoeien behalve met haar medische taken.
Bij de ingang werd ze begroet door een lange man die Viktor heette.
— Ik ben verantwoordelijk voor de veiligheid van meneer Romano — stelde hij zich voor. — Ik raad u aan één belangrijke regel te onthouden: spreek hem nooit tegen.
Eva keek hem recht in de ogen.
— Als zijn bevel zijn leven in gevaar brengt, zal ik hem wel degelijk tegenspreken.
**VIKTOR GLIMLACHte IRONISCH.**
— De vorige verpleegster zei precies hetzelfde.
Hij bracht haar naar boven.
Adrian zat op de rand van een enorm bed. Zijn borstkas was verbonden en zijn gezicht was bleek, maar zelfs in die toestand wekte hij de indruk van een man die nog steeds volledige controle had over alles wat er om hem heen gebeurde.
— De volgende? — vroeg hij geïrriteerd.
— Eva Miller. Uw nieuwe verpleegster.
— Voor hoelang?
— Dat hangt van u af.
**DE BEWAKERS WISSELDEN EEN BLIK. GEWOONLIJK DURFDE NIEMAND OP ZO’N MANIER TEGEN ADRIAN TE PRATEN. DE EERSTE TWEE DAGEN VERLIEPEN DESONDANKS REDelijk RUSTIG, MAAR OP DE DERDE AVOND VERSLECHTERDE ZIJN TOESTAND PLOTSELING ERG SNEL.**
Zijn temperatuur liep bijna op tot veertig graden. Adrian ademde moeilijk, maar verbood Eva nadrukkelijk om zijn verband aan te raken.
— Ik zei dat je me niet mocht aanraken!
— Ik moet de wond controleren.
— Ga weg.
Eva bewoog geen spier. Adrian draaide zijn hoofd naar de bewakers.
— Haal haar hier weg.
Twee mannen zetten een stap naar voren, maar toen zei Eva onverwacht:
**— NEE. JUIST ANDERSOM. JULLIE TWEE MOETEN DE KAMER VERLATEN.**
Onmiddellijk viel er een diepe stilte.
— Geef jij mijn mensen bevelen? — siste Adrian.
— Ja. Ga alstublieft onmiddellijk naar buiten.
De bewakers knikten slechts en voerden haar opdracht direct uit, alsof ze even vergeten waren dat iemand anders hun baas was. Toen ze eindelijk alleen waren, deed de verpleegster iets wat Adrian volledig verbijsterde.
Adrian probeerde op te staan, maar trok onmiddellijk een pijnlijk gezicht.
— Niemand gaat dit verband verwijderen.
Op dat moment begreep Eva eindelijk de ware reden voor zijn gedrag.
**ADRIAN WAS HELEMAAL NIET BANG VOOR DE PIJN. HIJ WAS BANG DAT ZIJN MENSEN ZIJN ZWAKTE ZOUDEN ZIEN. DAAROM WEES HIJ IN HUN AANWEZIGHEID ELKE HULP AF, PROBEERDE HIJ ONDANKS DE PIJN OP TE STAAN EN DEED HIJ ALSO F HIJ NOG STEEDS VOLLEDIGE CONTROLE OVER ALLES HAD.**
Eva keek opnieuw naar de bewakers.
— Ga naar buiten en doe de deur achter jullie dicht.
Deze keer knikte Viktor, tot ieders verbazing, naar de andere mannen. Enkele seconden later waren alleen Eva en Adrian nog in de kamer.
De verpleegster liep naar het bed.
— Nu is er niemand die kan zien dat u pijn hebt. Dus stop alstublieft met doen alsof u onsterfelijk bent en laat mij mijn werk doen.
Adrian staarde haar enkele seconden zwijgend aan en voor het eerst gaf hij geen antwoord.
Eva verwijderde voorzichtig het oude verband en begreep meteen dat de situatie veel ernstiger was dan ze had gedacht. De huid rond de wond was sterk rood geworden, er was zwelling ontstaan en onder het verband had zich vocht opgehoopt.
**MAAR HET ERGSTE WAS IETS ANDERS. TOEN EVA LICHT OP DE HUID ROND DE WOND DRUKTE, SCHREEUWDE ADRIAN PLOTSELING EN GREEP HIJ HAAR HAND STEVIG VAST.**
— Wat doe je?!
— Ik controleer precies waar ik bang voor was.
Ze riep onmiddellijk een arts, hoewel Adrian haar duidelijk had verboden om zonder zijn toestemming iemand te contacteren. Veertig minuten later arriveerde een chirurg bij de residentie.
Onderzoek wees uit dat hij een diepe infectie had. Als Eva naar de patiënt had geluisterd en het verband tot de ochtend onaangeroerd had gelaten, had de infectie zich in zijn bloed kunnen verspreiden en sepsis kunnen veroorzaken.
Adrian onderging met spoed een kleine tweede ingreep, die rechtstreeks werd uitgevoerd in de speciaal uitgeruste medische ruimte in zijn residentie.
De volgende ochtend pakte Eva haar spullen. Ze was ervan overtuigd dat ze ontslagen zou worden. Toen werd er op de deur geklopt. Het was Viktor.
**— MENEER ROMANO WIL U SPREKEN.**
Adrian lag in bed en zag er uitgeput uit.
— In één avond heb je twee van mijn bevelen genegeerd.
— Drie — corrigeerde Eva hem kalm. — Ik heb uw bewakers ook bevolen de kamer te verlaten.
De man zweeg enkele seconden.
— Iedereen anders was bang voor mij.
— Ik was ook bang.
— Waarom stopte je dan niet?
**EVA KEek HEM RECHT IN DE OGEN.**
— Omdat u mij niet betaalt om overal mee in te stemmen. U betaalt mij om u in leven te houden.
Tot haar verbazing glimlachte Adrian. Vervolgens legde hij een envelop op tafel. Eva dacht dat daarin haar laatste salaris zat, maar toen ze hem opende, zag ze een cheque voor een bedrag dat genoeg was om Daniels behandeling voor enkele maanden te betalen.
— Wat is dit? — vroeg ze verward.
— Een voorschot.
— Waarvoor?
Adrian leunde wat comfortabeler tegen zijn kussen.
— Voor de komende zes maanden. Het lijkt erop dat ik eindelijk een verpleegster heb gevonden die niet bang is om tegen me te zeggen: “nee”.
