Op straat hadden zich tientallen jonge dansers verzameld. Midden op het plein zetten ze harde muziek aan en begonnen ze aan een echte dansbattle. Al snel stroomde er een enorme menigte om hen heen. Sommigen filmden alles met hun telefoon, anderen klapten enthousiast, terwijl toevallige voorbijgangers bleven staan om naar het spektakel te kijken.
Bijna alle deelnemers waren rond de twintig jaar oud. Jong, energiek en overtuigd van hun eigen kunnen stapten ze om de beurt naar het midden van de door het publiek gevormde cirkel om hun beste moves te laten zien.
De ene jongen voerde ingewikkelde beencombinaties uit, een andere draaide over de grond, terwijl een derde plotseling zijn hele lichaam op zijn handen omhoogbracht. Na iedere geslaagde acrobatische beweging barstte het publiek uit in luid gejuich en applaus.
Van alle dansers viel echter vooral een jongen genaamd Alex op.
Hij werd beschouwd als een van de beste straatdansers van de hele stad en daar was hij zich zelf maar al te goed van bewust. Alex bewoog zich met zo’n lichtheid alsof de wetten van de zwaartekracht helemaal niet voor hem golden. Toen hij zijn optreden afsloot met een indrukwekkende draai op één hand, klonken er onmiddellijk bewonderende kreten vanuit alle kanten.
— Dat was ongelooflijk! — riep iemand uit de menigte.
Alex glimlachte breed en spreidde zijn armen, zichtbaar genietend van het applaus van het publiek.
**PRECIES OP DAT MOMENT VERSCHEEN ER EEN OUDERE MAN TUSSEN DE TOESCHOUWERS.**
Hij heette George en was al de zeventig gepasseerd. Langzaam baande hij zich een weg tussen de mensen door, licht voorovergebogen en voorzichtig iedere stap zettend. Hij droeg een eenvoudig licht T-shirt, een oude broek en simpele sportschoenen.
Tussen al die jonge dansers zag hij er zo ongewoon uit dat mensen vrijwel meteen aandacht aan hem begonnen te schenken.
In eerste instantie bleef George gewoon aan de kant staan en keek hij naar de optredens.
Maar na enkele minuten liep hij onverwacht dichter naar de danscirkel toe.
— Mag ik het ook proberen? — vroeg hij kalm.
Enkele seconden bleef het stil.
Daarna barstte iemand in lachen uit.
**— MEENT U DAT SERIEUS, OPA?**
Ook de anderen begonnen te grijnzen. Sommigen hielden meteen hun telefoon omhoog, omdat ze verwachtten dat ze zo meteen een bijzonder grappige scène zouden meemaken.
Alex keek met een spottende glimlach naar de oudere man.
— Wilt u dansen?
— Ja — antwoordde George.
— Dan doen we een battle.
De menigte leefde onmiddellijk op. Iedereen lachte om de oudere man. Ze waren ervan overtuigd dat ze zo meteen het grappigste optreden van de hele avond zouden zien.
Alex stapte naar het midden van de cirkel.
**DE MUZIEK KLONK NOG HARDER.**
De jongen begon razendsnel te bewegen. Hij voerde verschillende ingewikkelde figuren uit, draaide over de grond, sprong in een fractie van een seconde weer overeind en eindigde zijn show met een spectaculaire sprong.
Het publiek reageerde met oorverdovend applaus.
Alex draaide zich naar George om.
— Nu bent u aan de beurt, opa. Kunt u dat nadoen?
Opnieuw barstten de mensen in lachen uit. George liep langzaam naar het midden. Een paar seconden bleef hij daar gewoon bewegingloos staan.
Iemand uit de menigte begon al te roepen:
— Kom op, laat ons eens zien wat u kunt!
**DE OUDERE MAN LIET ZICH ECHTER TOTAAL NIET DOOR HEN AFLEIDEN. EN EVEN LATER DEED HIJ IETS WAT IEDEREEN VOLLEDIG VERBIJSTERDE 😳😱**
George keek naar de grond, ontspande zijn schouders een beetje en vroeg plotseling:
— Kunnen jullie andere muziek opzetten?
Iemand zette een oud hiphopnummer aan. Even later gebeurde er iets wat werkelijk niemand had verwacht.
George zette krachtig een stap achteruit. In één ogenblik veranderde zijn hele manier van bewegen.
Nog maar een seconde eerder leek het voor iedereen alsof ze naar een zwakke oudere man keken die met moeite kon lopen, maar nu bewoog zijn lichaam op een totaal andere manier.
Hij maakte enkele razendsnelle bewegingen met zijn benen en liet zich vervolgens soepel naar de grond zakken.
Het gelach verstomde onmiddellijk. George begon op zijn rug rond te draaien. Plotseling steunde hij op zijn handen en tilde hij zijn lichaam omhoog.
**DE MENIGTE WAS MET STOMHEID GESLAGEN. ZELFS ALEX LACHTE NIET MEER.**
Enkele seconden hield de oudere man zijn lichaam bijna verticaal omhoog, waarbij hij zijn volledige gewicht uitsluitend op zijn handen droeg. Daarna kwam hij weer op de grond terecht en zette hij zonder onderbreking zijn dans voort.
— Wat?!
— Hebben jullie dat gezien?!
Verbaasde kreten klonken vanuit de menigte.
Maar George was nog niet klaar.
Hij maakte een snelle draai, kwam overeind, zette een paar passen om vaart te maken en maakte vervolgens onverwacht een salto door de lucht.
Het publiek ontplofte letterlijk van enthousiasme. Inmiddels had bijna iedereen een telefoon in de hand. Alex stond roerloos met open mond en kon nauwelijks geloven wat hij zag.
**GEORGE DANSTE NOG ONGEVEER EEN MINUUT DOOR. HIJ BEWEEGDE NIET ZO SNEL ALS DE JONGERE JONGENS, MAAR ELKE BEWEGING DIE HIJ MAAKTE WAS BUITENGEWOON PRECIES. HET WAS METEEN DUIDELIJK DAT HIJ PERFECT WIST WAT HIJ DEED.**
Toen de muziek stopte, kwam de oudere man rustig overeind.
Enkele seconden lang heerste er absolute stilte op het hele plein.
Daarna begon iedereen te applaudisseren.
Alex was de eerste die naar George toe liep.
— Waar heeft u geleerd om zoiets te doen?
De oudere man glimlachte.
**— LANG VOORDAT JIJ OP DE WERELD KWAM.**
Het bleek dat George vele jaren eerder professioneel danser was geweest. In zijn jeugd trad hij in verschillende steden op, deed hij mee aan wedstrijden en gaf hij zelfs breakdanceles aan andere jongeren.
Later kwamen er een gezin, werk en een compleet ander leven.
Hij stopte met optreden in het openbaar, maar gaf de trainingen nooit helemaal op.
Zelfs nadat hij de zeventig was gepasseerd, trainde George nog steeds meerdere keren per week thuis om fit te blijven.
Die dag was hij helemaal niet van plan geweest om iemand iets te bewijzen. Hij liep gewoon langs het plein, hoorde bekende muziek en besloot even te blijven staan om naar de jonge dansers te kijken.
Maar toen hij hun optredens zag, kon hij zichzelf niet tegenhouden.
Alex stak zijn hand naar de oudere man uit.
**— HET LIJKT EROP DAT IK DE VERKEERDE TEGENSTANDER HEB UITGEKOZEN.**
George schudde zijn hand en glimlachte.
— Beoordeel een danser nooit voordat de muziek begint.
De menigte barstte opnieuw in lachen uit, maar deze keer lachte niemand meer om de oudere man.
