Toen Emily’s moeder ernstige gezondheidsproblemen begon te krijgen, veranderde hun leven in slechts enkele maanden volledig. In het begin was Emily ervan overtuigd dat alles uiteindelijk goed zou komen. Ze bracht haar moeder naar artsen, kocht medicijnen en stemde in met elke behandeling die haar zou kunnen helpen. Toch verslechterde de toestand van de vrouw met iedere week.
Het geld was al snel op. Emily verkocht de sieraden van haar moeder, daarna de oude auto die ooit van haar vader was geweest en uiteindelijk bijna alle waardevolle spullen die zich in het huis bevonden. Toen er niets meer over was dat ze kon verkopen, begon ze geld te lenen.
Binnen enkele maanden waren de schulden zo hoog opgelopen dat Emily zelfs bang was om de deur te openen. Elke dag kwam er wel iemand langs om zijn geld terug te eisen. Soms was er thuis niet eens fatsoenlijk eten, omdat het meisje alles wat ze verdiende aan medicijnen besteedde.
En precies op dat moment kreeg ze een aanbod waarvan het bloed in haar aderen leek te stollen.
De rijkste man van de stad, een man genaamd Marcus, wilde met haar trouwen.
Het probleem was echter noch zijn leeftijd, noch zijn enorme vermogen. Bijna de hele stad was bang voor Marcus. Hij woonde alleen in een groot, oud huis aan de rand van de stad, sprak zelden met iemand en legde nooit verantwoording af aan wie dan ook. Er deden angstaanjagende geruchten over hem de ronde.
Vooral vanwege wat er met zijn echtgenotes was gebeurd.
IN HET AFGELOPEN JAAR WAS MARCUS DRIE KEER GETROUWD. ALLE DRIE DE VROUWEN STIERVEN KORT NA HUN HUWELIJK.
Niemand wist werkelijk wat er met hen was gebeurd. Mensen vertelden de meest uiteenlopende verhalen, maar na de dood van zijn derde vrouw twijfelde bijna niemand in de stad er nog aan dat er iets grondig mis was met deze man.
Daarom wees Emily onmiddellijk het aanbod af toen een van Marcus’ mannen naar haar toe kwam en vertelde dat Marcus bereid was de volledige behandeling van haar moeder te betalen, al hun schulden af te lossen en de familie alles te geven wat ze nodig had, als Emily ermee instemde zijn vrouw te worden.
Maar nog diezelfde avond verslechterde de toestand van haar moeder plotseling ernstig.
De arts zei dat ze niet langer konden wachten. De vrouw had een dure behandeling nodig en Emily had geen geld meer.
Emily bracht de hele nacht huilend naast het bed van haar moeder door. De volgende ochtend ging ze zelf naar Marcus.
— Ik stem toe.
De man glimlachte niet eens.
ENKELE DAGEN LATER TROUWDEN ZE.
Marcus hield zich aan zijn woord. Alle schulden van de familie waren verdwenen en Emily’s moeder werd opgenomen in een uitstekend ziekenhuis. Voor het eerst in vele maanden vertelden de artsen dat ze een reële kans had om te herstellen.
Maar nu kon Emily nog maar aan één ding denken.
Wat zou er met haar gebeuren?
Op de dag van de bruiloft keken de mensen naar haar alsof ze al afscheid van haar namen. Sommige vrouwen huilden. Niemand begreep waarom een jonge vrouw vrijwillig een huis binnenging waaruit eerder de lichamen van drie vorige echtgenotes waren weggedragen.
De nacht was nog angstaanjagender. Toen ze uiteindelijk alleen waren, ging Emily gekleed op het bed liggen en trok de zware deken bijna helemaal over haar gezicht.
Ze hoorde ieder klein geluid.
Het kraken van de houten vloer.
DE WIND BUITEN HET RAAM.
Het zachte geknetter van de lamp.
Toen ging de deur open.
Marcus kwam de kamer binnen.
Emily sloot haar ogen en klemde haar vingers stevig om de rand van de deken. De man liep langzaam achter haar langs naar haar toe en de matras zakte een beetje in toen hij naast haar ging zitten.
Maar wat er daarna in die kamer gebeurde, joeg de hele stad werkelijk de stuipen op het lijf.
Enkele seconden zei geen van beiden iets.
Toen vroeg Marcus plotseling:
— DENK JE ECHT DAT IK HEN HEB VERMOORD?
Emily kon geen antwoord geven.
De man zuchtte diep.
— Iedereen denkt dat.
Daarna vertelde hij haar de waarheid die niemand in de stad ooit had gekend.
Zijn eerste vrouw was al dodelijk ziek voordat ze hem leerde kennen. Ze woonde alleen en kon de behandeling niet betalen. Marcus trouwde met haar zodat hij de artsen kon betalen en ervoor kon zorgen dat ze haar laatste levensmaanden zonder voortdurende zorgen over geld kon doorbrengen.
De tweede vrouw was eveneens ernstig ziek. Ze had enorme schulden en een jongere zus voor wie na haar dood niemand meer zou kunnen zorgen.
De derde vrouw wist dat ze nog maar heel weinig tijd had. Haar enige wens was om niet in armoede te sterven en haar familie wat geld na te laten.
MARCUS HIELP IEDEREEN VAN HEN.
Toch vertelde hij daar nooit iemand over.
— Waarom trouwde je dan met hen? — vroeg Emily zacht.
— Omdat mensen niet altijd bereid zijn om hulp aan te nemen. Op deze manier kon ik hen deel van mijn familie maken en tot het allerlaatste moment verantwoordelijkheid voor hen dragen.
Emily draaide zich langzaam naar hem toe.
Marcus zat met gebogen hoofd.
En voor het eerst zag ze in hem niet de angstaanjagende man uit de stadsgeruchten. Ze zag een man die drie keer had moeten toekijken hoe iemand naast hem langzaam stierf, terwijl hij wanhopig probeerde haar te redden.
— WAAROM HEB JE DAN MIJ GEKOZEN? IK BEN TOCH NIET ZIEK.
Marcus keek haar aan.
— Omdat je moeder ziek is. En jij bereid was je eigen leven te vernietigen om haar leven te redden.
Na die woorden stond hij op, pakte zijn kussen en liep naar de deur.
— Slaap rustig. Ik zal je niet aanraken zonder jouw toestemming.
De volgende ochtend werd Emily alleen wakker.
Maar de echte schok voor de inwoners van de stad kwam pas enkele uren later.
Iedereen verwachtte tragisch nieuws. Zelfs enkele buren hadden zich voor Marcus’ huis verzameld, omdat het nieuws over het huwelijk inmiddels door de hele stad was gegaan.
PLOTSELING GING DE DEUR OPEN.
Emily verscheen in de deuropening. Ze liep rustig naar buiten en even later verscheen Marcus achter haar.
Toen de mensen vragen begonnen te stellen, vertelde Emily hun de waarheid over de drie vrouwen.
Aanvankelijk wilde niemand haar geloven.
Maar al snel werden de families van Marcus’ overleden echtgenotes gevonden. Zij bevestigden ieder woord dat Emily had verteld. Het bleek dat Marcus al jarenlang zieke en arme mensen hielp, maar nooit toestond dat iemand daar publiekelijk over sprak.
De man die de hele stad als een monster beschouwde, bleek een totaal ander mens te zijn dan iedereen zich had voorgesteld.
