Een jonge vrouw vluchtte midden in de nacht weg van haar agressieve echtgenoot. Ze nam bijna niets mee, omdat ze wist dat de man wakker kon worden als ze nog maar een paar minuten langer bleef. Ze pakte alleen haar documenten en wat geld en vertrok zonder zelfs de deur achter zich op slot te doen.
Tegen de ochtend was ze al in een andere stad. Ze kende daar niemand, had geen plek om te slapen en geen enkel concreet plan. Het enige wat haar vergezelde, was de angst dat haar man haar zou kunnen vinden.
Haar geld was bijna volledig op. Een appartement huren was onmogelijk, en zelfs voor een bed in een gedeeld hostel moest ze borg betalen die ze zich niet kon veroorloven. Urenlang dwaalde ze door de straten, tot ze uiteindelijk helemaal uitgeput was.
’s Avonds liep ze een klein café binnen. Ze bestelde de goedkoopste thee en bleef gewoon aan een tafeltje zitten, starend naar het raam. Er lag een oude krant, dus begon ze zonder veel interesse de pagina’s om te slaan.
En plotseling zag ze een advertentie.
— Woonboot te koop. Prijs: 20 dollar.
Het bedrag leek vreemd. Zelfs verdacht laag. Maar de vrouw had praktisch geen andere keuze.
Ze belde.
De man aan de andere kant van de lijn sprak snel en klonk duidelijk geïrriteerd.
— Ja, hij is nog steeds te koop. Ik moet er vandaag nog vanaf. Ik heb problemen met de havenautoriteiten — boetes, documenten… Ik wil me er niet langer mee bezighouden.
— Kan ik hem eerst komen bekijken? — vroeg ze.
— Dat is niet nodig. Hij is zoals hij is. Als u hem niet neemt, is hij er morgen niet meer.
Hij gaf haar een rekeningnummer en beëindigde het gesprek.
Alles leek uiterst verdacht. Toch bleek de angst om de nacht op straat door te brengen sterker. De vrouw maakte het geld over. Een paar minuten later ontving ze een adres en een kort bericht:
„De sleutel ligt onder de deurmat.”
NOG DIEZELFDE AVOND GING ZE OP WEG NAAR DE AANGEGEVEN PLEK.
De haven zag er verlaten uit. Het water was donker en roerloos, en er was in de wijde omtrek geen levende ziel te bekennen. Alleen oude planken van de steiger waren zichtbaar, met in de verte enkele bomen.
De boot zag ze meteen. Hij was oud en verroest, de verf bladderde in grote stukken af en een van de ramen was gebarsten. Het leek alsof niemand hem in jaren zelfs maar had aangeraakt. De vrouw liep langzaam over de steiger. De planken kraakten onder haar voeten en in de heersende stilte klonk elk geluid onnatuurlijk hard.
Toen ze bij de deur kwam, vond ze de sleutel. Even bleef haar hand bewegingloos hangen. Uiteindelijk besloot ze toch de deur te openen.
De deur kraakte zacht. Binnen was het donker.
Ze stapte naar binnen, vond de lichtschakelaar en deed het licht aan.
En precies op dat moment verstijfde ze toen ze zag wat er voor haar lag.
Het eerste wat haar opviel, was de vloer. Er waren donkere vlekken zichtbaar.
VEEL TE DONKER OM GEWOON VUIL TE ZIJN.
Ze zette nog een stap. Haar hart begon steeds sneller te kloppen. In de lucht hing een zware, metaalachtige geur. Nu twijfelde ze niet meer.
Het was bloed. Langzaam hief ze haar blik op.
De tafel lag omver, een stoel was gebroken en op de muur waren vegen zichtbaar, alsof iemand geprobeerd had zich ergens aan vast te grijpen of wanhopig uit de ruimte te ontsnappen.
Het interieur zag er niet gewoon verlaten uit.
Het leek alsof er nog maar kort geleden iets verschrikkelijks was gebeurd. Iets buitengewoon gewelddadigs.
Haar handen begonnen te trillen.
En pas toen begreep de jonge vrouw… dat de boot niet voor 20 dollar was verkocht omdat niemand hem wilde hebben.
IEMAND HAD HEM ZO GOEDKOOP AANGEBODEN OMDAT HIJ VAN PLAN WAS HAAR ERIN TE LUizen.
