Toen de vijfentwintigjarige Emma haar bewustzijn terugkreeg, kon ze aanvankelijk niet eens begrijpen waar ze was. Het laatste wat ze zich herinnerde, was dat ze na haar werk een restaurant had verlaten en naar haar geparkeerde auto was gelopen. Daarna werd alles zwart.
Nu bevond het meisje zich in een enorme gouden kooi. Ze droeg een dure rode jurk die ze nog nooit eerder had gezien, en voor haar strekte zich een gigantische zaal uit.
Aan de tafels zaten tientallen vrouwen en mannen. Bijna iedereen verborg zijn gezicht achter een masker.
Emma probeerde om hulp te roepen, maar precies op dat moment betrad een grijsharige man in een zwart pak het podium.
— Dames en heren, het laatste lot van deze avond. De openingsprijs is honderdduizend dollar.
Emma verstijfde.
Aanvankelijk dacht ze dat het een afschuwelijke grap moest zijn. Maar slechts enkele seconden later bood iemand tweehonderdduizend dollar. Een andere persoon verhoogde het bedrag onmiddellijk naar driehonderdduizend.
DE BIEDINGEN VOLGDEN ELKAAR IN EEN RAZEND TEMPO OP.
Emma klemde haar handen stevig om de metalen tralies van de kooi en keek naar de mensen in de zaal. Niemand deed zelfs maar een poging om haar te helpen.
De prijs steeg tot één miljoen dollar.
En precies toen gebeurde er iets buitengewoons.
Op de eerste rij zat een man die tot dat moment nog geen enkel bod had uitgebracht. Hij droeg een zwart pak en zijn gezicht was volledig verborgen achter een opvallend gouden masker.
Langzaam stak hij zijn hand op.
— Vijftig miljoen.
Er viel zo’n diepe stilte in de zaal dat Emma zelfs haar eigen ademhaling kon horen.
ZELFS DE VEILINGMEESTER KON ENKELE SECONDEN LANG GEEN WOORD UITBRENGEN.
— Pardon… hoeveel zei u?
— Vijftig miljoen dollar.
Niemand durfde meer te bieden.
Een paar seconden later sloeg de hamer van de veilingmeester op tafel.
Emma was verkocht aan de mysterieuze man met het gouden masker.
Toch was niet alleen het astronomische bedrag de oorzaak van de verbazing. Veel mensen in de zaal kenden deze man. Al enkele jaren verscheen hij op soortgelijke besloten evenementen, maar niemand had ooit zijn ware gezicht gezien.
Ze noemden hem Mister Gold.
HIJ SPRAK BIJNA NOOIT, DEED ZIJN MASKER NOOIT AF EN VERLIET DIT SOORT BIJEENKOMSTEN GEWOONLIJK EERDER DAN DE ANDERE GASTEN.
Maar die avond had hij voor het eerst het belangrijkste lot van de veiling gekocht.
Een uur later zat Emma al in een luxeauto naast de mysterieuze vreemdeling.
Ze stelde hem vragen en eiste te weten waar hij haar naartoe bracht, maar de man bleef de hele tijd zwijgen. Toch was wat er die nacht met het meisje gebeurde werkelijk angstaanjagend.
De auto bracht hen naar een enorme villa buiten de stad. Tijdens de hele rit zei de man nauwelijks iets, en zodra ze binnen waren, werd zijn gedrag nog raadselachtiger.
Hij raakte Emma niet aan en vroeg ook niets van haar. Integendeel — hij liet voor haar een diner klaarmaken en gaf haar een van de beste kamers in de hele residentie.
Om een of andere reden weigerde de man zijn gouden masker nog steeds af te zetten.
— Waarom hebt u vijftig miljoen voor mij betaald? — vroeg Emma uiteindelijk.
— OMDAT IK AL VEEL TE LANG NAAR JE OP ZOEK BEN.
Emma dacht even dat ze hem verkeerd had verstaan.
Toen deed de man zijn masker af.
Zijn gezicht kwam haar bekend voor, maar ze kon zich met geen mogelijkheid herinneren waar ze hem eerder had gezien.
De man haalde een oude foto tevoorschijn.
Pas toen herinnerde Emma zich alles.
Acht jaar eerder werkte ze als serveerster in een klein café. Op een dag kwam daar een jonge man binnen. Hij zag er bijzonder arm uit en ontdekte na het bestellen van zijn maaltijd dat hij zijn portemonnee kwijt was. De eigenaar van de zaak wilde hem de straat op sturen, maar Emma betaalde zijn eten uit eigen zak en gaf hem zelfs wat geld voor de rest van zijn reis.
Voor haar was het slechts een eenvoudig gebaar van vriendelijkheid, dat ze na enkele dagen alweer vergeten was.
MAAR DIE MAN WAS HET NOOIT VERGETEN.
Jaren later was hij een van de rijkste mannen van het land geworden. Hij probeerde Emma terug te vinden, maar het meisje was allang verhuisd en het café waar ze ooit had gewerkt, was inmiddels gesloten.
Toen hij enkele dagen eerder toevallig haar foto zag tussen de toekomstige objecten die op een besloten veiling zouden worden aangeboden, herkende hij haar onmiddellijk.
Daarom probeerde hij die avond niet eens over de prijs te onderhandelen.
Hij bood bewust zo’n enorm bedrag dat niemand in de zaal het nog tegen hem durfde op te nemen.
— Ik heb je niet gekocht, Emma — zei de man zacht. — Ik heb vijftig miljoen betaald zodat niemand je ooit nog zou kunnen kopen.
Emma wist echter nog niet dat diezelfde nacht ook de persoon die haar op de veiling had aangeboden naar de villa was gekomen.
