De 66-jarige Larisa ging naar de dokter toen de pijn ondraaglijk werd. Aanvankelijk dacht ze dat het gewoon haar maag was, haar leeftijd, zenuwen, een opgeblazen gevoel. Ze grapte zelfs dat ze te veel brood at en dat haar buik daardoor misschien wel groeide. Maar de tests die haar huisarts had aangevraagd, veranderden alles.
“Mevrouw…” de dokter bekeek de resultaten nog eens. “Dit klinkt misschien vreemd, maar de resultaten wijzen op een zwangerschap.”
“Wat? Ik ben zesenzestig!”
“Wonderen gebeuren soms. Maar u moet wel even naar een gynaecoloog.”
Ze verliet de praktijk in shock, maar diep van binnen… geloofde ze het. Ze had al drie kinderen en toen haar buik begon te groeien, besloot ze dat haar lichaam haar een “laat wonder” schonk. Ze voelde een zwaar gevoel, soms zelfs een soort beweging – en dat versterkte haar geloof alleen maar.
Ze ging niet naar de gynaecoloog. Ze zei tegen zichzelf: “Waarom? Ik ben moeder van drie, ik weet het allemaal al. Als het zover is, ga ik wel bevallen.”
Met elke maand die voorbijging, werd haar buik groter. De buren keken verbaasd, maar ze glimlachte en antwoordde dat “God besloten had haar een wonder te schenken.” Ze breide kleine babyschoentjes, koos namen en kocht zelfs een wiegje.
Toen ze, volgens haar berekeningen, de negende maand bereikte, besloot Larisa eindelijk een afspraak te maken met een gynaecoloog om te weten te komen hoe een bevalling zou verlopen. De gynaecoloog maakte zich aanvankelijk zorgen toen hij haar leeftijd in de dossiers zag. Maar toen hij met het onderzoek begon, werd zijn gezicht meteen bleek bij wat hij op het scherm zag 😨😱
Hij duwde zich van zijn stoel af en zei met een lage, zware stem:
“GETROUWD… U BENT NIET ZWANGER.” “WAT BEDOEL JE MET NIET ZWANGER?” “EN DE RESULTATEN? EN UW MAAG? EN DEZE BEWEGINGEN?” “DE DOKTER HEEFT EEN FOUT GEMAAKT. DE TEST GAF EEN VALS POSITIEF RESULTAAT. ER ZIT EEN ENORME TUMOR IN UW MAAG.”
Larisa verstijfde.
“Welke tumor?”
“Mevrouw, u heeft een eierstoktumor ter grootte van een voldragen pasgeborene. Deze is al die maanden gegroeid. Hij veroorzaakt het gevoel van ‘beweging’. En hij veroorzaakt de pijn. De kanker is al uitgezaaid. De situatie is zeer ernstig. We hebben dringend een operatie en chemotherapie nodig… en we hebben heel weinig tijd.”
De vrouw werd bleek en de wereld begon voor haar ogen te tollen. Ze herinnerde zich dat ze lachte, babyschoentjes breide, over haar buik streek en geloofde dat er nieuw leven in haar groeide… terwijl de dood ondertussen in haar groeide.
‘Als u eerder was gekomen,’ zei de dokter zachtjes, ‘hadden we de tumor kunnen verwijderen. U had nog vele jaren kunnen leven. Maar u hebt kostbare maanden verloren.’
Larisa bedekte haar gezicht met haar handen en barstte in tranen uit. Ze besefte de vreselijke fout die ze had gemaakt: ze had in een wonder geloofd, de waarheid niet gecontroleerd en artsen vermeden.
NU Vechtte ze niet langer voor het kind dat er nooit was geweest… maar voor haar eigen leven.
