Vijf jaar lang was ik ervan overtuigd dat de obsessie van mijn man, **Julien**, met onze badkamer gewoon een van zijn vreemde gewoontes was.
Drie keer per dag — ’s ochtends, ’s avonds en vlak voordat hij naar bed ging — schrobde hij de wastafel, het bad en de tegels met bijna verontrustende vastberadenheid. Hij liet me nooit helpen.
— Ik doe het wel, **Élodie**. Ga jij maar uitrusten.
Daarna kuste hij me alsof er niets bijzonders was gebeurd. Soms was de geur van bleekmiddel zo sterk dat hij helemaal tot in onze slaapkamer doordrong. Toch stelde ik hem nooit vragen.
Alles veranderde in het weekend waarin **Sophie**, mijn beste vriendin, die als forensisch arts werkte, bij ons bleef slapen. Zondagochtend rond zeven uur ging Juliens telefoon. Zodra hij het bericht had gelezen, verstarde zijn gezicht.
— Een dringende zaak op het werk.
Hij vertrok vrijwel meteen en had die ochtend geen tijd om de badkamer schoon te maken. Een half uur later ging Sophie naar boven om de badkamer te gebruiken.
**ENKELE SECONDEN LATER HOORDE IK HAAR MIJN NAAM UITSPREKEN.**
— Élodie…
De toon van haar stem bezorgde me een ijzige rilling.
Ik vond haar roerloos voor de deur van de badkamer staan. Ze was zo bleek als een muur en staarde zwijgend naar de tegels.
— Wat is er gebeurd?
Plotseling greep ze mijn pols stevig vast.
— Raak niets aan. Ga hier weg.
Met haar elleboog duwde ze de deur dicht.
**— HEEFT JULIEN HIER VANDAAG OCHTEND SCHOONGEMAAKT?**
— Nee. Waarom vraag je dat?
Sophie pakte onmiddellijk haar telefoon.
— Bel de politie.
Een moment lang dacht ik dat ik haar verkeerd had verstaan.
— De politie? Vanwege de badkamer?
Ze keek me recht in de ogen.
— Élodie, door mijn werk heb ik geleerd bepaalde sporen te herkennen, zelfs wanneer iemand heel zorgvuldig probeert ze te verwijderen.
**MIJN HART LIJKT BIJNA TE STOPPEN. SOPHIE WEES NAAR DE GESLOTEN DEUR ACHTER HAAR.**
— **IEMAND WAST HIER REGELMATIG BLOED WEG.**
Na die woorden verstijfde ik volledig, en wat er daarna werd ontdekt, bleek nog ongelooflijker.
De politie arriveerde nog geen twintig minuten later bij ons thuis. Sophie legde de agenten precies uit wat haar was opgevallen. De politie begon elk hoekje van de badkamer te onderzoeken en gebruikte vervolgens een speciaal middel waarmee sporen zichtbaar konden worden die met het blote oog niet te zien waren.
Hoe langer het onderzoek duurde, hoe ernstiger hun gezichten werden.
In de voegen tussen de tegels, achter het bad en zelfs in de leidingen vonden ze oude sporen die duidelijk meerdere keren zorgvuldig waren verwijderd.
Ik kon het niet begrijpen.
**— MAAR WAAROM ZOU JULIEN OOIT IETS ZOALS DIT DOEN? — VROEG IK MET TRILLENDE STEM.**
Daarna doorzochten de agenten ons hele huis. In een afgesloten kast vonden ze verschillende flessen met sterke schoonmaakmiddelen en ook een verborgen telefoon.
Juist die telefoon bracht de volledige waarheid aan het licht. Julien had hem eveneens tussen de leidingen verstopt en telkens wanneer hij hem daar vandaan probeerde te halen, verwondde hij zijn handen. Daardoor moest hij de achtergebleven sporen later zorgvuldig verwijderen.
Het bleek dat Julien al vijf jaar berichten ontving van een vrouw die hij al vóór ons huwelijk kende. Ze chanteerde hem nadat ze had ontdekt dat hij getuige was geweest van een ernstig ongeluk waarbij haar broer betrokken was.
Maar de meest verontrustende ontdekking had met iets heel anders te maken.
De sporen die in onze badkamer waren gevonden, waren niet afkomstig van slachtoffers. Julien verwondde regelmatig zijn handen wanneer hij probeerde een oude leidinginstallatie te repareren die met chemische stoffen was verontreinigd. Telkens wanneer hij bloed zag, raakte hij in paniek.
